Φρέσκα

Πλίνθοι και κέραμοι…Ο Ασύρματος πριν 29 χρόνια

σαπρίκηςτου Χρίστου Σαπρίκη     Μάρτιος του ’87. «Σας ανακοινώνουμε ότι με την υπ’ αριθμ. …. πράξη μας τοποθετηθήκατε ως προσωρινός αναπληρωτής στο 10ο Δημοτικό Σχολείο Αγίου Δημητρίου.» Κάπως έτσι ξεκίνησε το ταξίδι στον μαγικό κόσμο της εκπαίδευσης και η γνωριμία μου με μια άλλη Αθήνα. Με το Μπραχάμι. «Με τον Ηλεκτρικό στην Καλλιθέα, θα πάρεις το 219 και θα πεις στον οδηγό να σε κατεβάσει στον Ασύρματο. Ρώτα. Κάπου εκεί είναι το σχολείο» οι οδηγίες απ’ το Γραφείο. Στάση Ασυρμάτου… a1 … και βρέθηκα σ΄ έναν τόπο που θύμιζε την επαρχία των παιδικών μου χρόνων στη δεκαετία του ‘60. Χωματόδρομοι, διώροφες μονοκατοικίες, αλάνες με κότες και κατσίκες, αδιέξοδα δρομάκια γιατί στη μέση τους βρισκόταν ξαφνικά κτισμένο ένα σπίτι μια μάντρα, ένα δημοτικό σχολείο στριμωγμένο στην Αριστείδου με το προαύλιο απλά να χωράει τα παιδιά όρθια, το ένα δίπλα από το άλλο. Και ο Ασύρματος. Μια ακόμη αλάνα με τα συρματοπλέγματα να κυκλώνουν τις κεραίες, ένα στρατόπεδο στη άκρη της γειτονιάς. Εικόνα εγκατάλειψης. Βλέπεις δεν είχε η περιοχή και πολλούς ψηφοφόρους, ετεροδημότες ήταν οι περισσότεροι με το ένα πόδι εδώ και το άλλο στο χωριό.

Τελικά «κόλλησα» στο 10ο Δημοτικό και το Μπραχάμι έγινε και η δική μου πόλη. Μάλλον ήταν αυτή η σουρεαλιστική αίσθηση της μη πόλης που σου δίνει αυτός ο τόπος. Επαρχία και πρωτεύουσα μαζί. Περίεργη αλλά και ενδιαφέρουσα. Ίσως να βοήθησε και η ζωντάνια των παιδιών που παίζουν σταθερά έξω στο δρόμο.
«Κόλλησα» και πού και πού ανασκαλεύω τους παλιούς φακέλους και βρίσκω κιτρινισμένα πια κείμενα και ζωγραφιές από παλιά. 20 χρόνια πίσω τα παιδιά γράφανε για τη γειτονιά τους, σκεφτότανε πως θα μπορούσε να γίνει καλύτερη:

«Την Κυριακή 7 Μαρτίου 1993 μια ομάδα παιδιών ο Κωνσταντίνος, η Σταυρούλα,
η Ασημίνα και η Αντωνία από την Τετάρτη τάξη του 10ου Δημοτικού Σχολείου Αγίου Δημητρίου έκανε μια έρευνα σ’ ένα κομμάτι της περιοχής από την Δ.Ε.Η. στην Αγίων Σαράντα, Κόντου και Ασυρμάτου.
Την ημέρα αυτή ψιλόβρεχε και ο κόσμος ήταν κλεισμένος στα σπίτια του. Όμως
βρήκαμε τέσσερα άτομα και μιλήσαμε μαζί τους για τα προβλήματα της γειτονιάς.
Και οι τέσσερις μας είπαν ότι δεν υπάρχει καθόλου πράσινο, συγκοινωνία και ελεύθεροι χώροι για τα παιδιά.

a2

Η κυρία Δήμητρα Χαντζηπαυλή στην οδό Γαβριήλ και Δημητσάνης μας είπε ότι στην οδό Νίκης και Γαβριήλ ο δρόμος που άνοιξε χώρισε ένα οικόπεδο στα δυο και έχουν μείνει 2 τεμάχια.Εκεί ο κόσμος πολλές φορές τα γεμίζει σκουπίδια. Προτείνει να τα αποζημιώσει ο Δήμος και να βάλει πράσινο και παγκάκια.
Ο κύριος Τζούλας Χαράλαμπος στην οδό Κόντου 22 και Τσακάλωφ μας είπε ότι δεν υπάρχει πράσινο, η συγκοινωνία είναι μακριά και να γίνουν ελεύθεροι χώροι.
Ο κύριος Χρήστος Τσουκαλάς στην Νικοπόλεως 9 μας είπε τα ίδια πράγματα.
Εμείς είδαμε ότι η οδός Γαβριήλ μέχρι την Μεσογείων και την πάροδο Νικοπόλεως είναι κλειστή. Επίσης από την Νικοπόλεως προς την Ελπίδος την ξανακλείνει ένα μικρό εγκαταλειμμένο σπίτι που το δείχνουμε και στη φωτογραφία. Προτείνουμε να αποζημιώσει ο Δήμος το σπιτάκι και να γκρεμιστεί.
Στην πάροδο Νικοπόλεως που μένει ο κύριος Τάτσης Γεώργιος μας είπε:
«Επειδή ο δρόμος είναι πολύ στενός και δεν χωρούν 2 αυτοκίνητα, να γίνει πεζόδρομος».
Επίσης η κυρία Κούτουλα Καλλιόπη στη Ασυρμάτου 21 μας έγραψε τα δικά της παράπονα και τις προτάσεις της σε μια κόλλα χαρτί και μας την έδωσε.Εμείς παρατηρήσαμε τέλος πως στην οδό Νίκης και στην οδό Νικοπόλεως δεν υπάρχουν μεγάλα πεζοδρόμια…»
(Κωνσταντίνος, Σταυρούλα, Ασημίνα, Αντωνία)

«Η γειτονιά μας έχει 20 σπίτια, μια παιδική χαρά και ένα πάρκο. Έχει αρκετό πράσινο, ένα δημοτικό σχολείο, δυο νηπιαγωγεία και μια λιμνούλα.
Έχει ακόμα πολλά μαγαζιά, χωράφια, οικόπεδα, ρέματα, ρυάκια και δύο εργοστάσια χωρίς φουγάρα όπως τα άλλα. Αυτά είναι απλά…

a3

Ο ΆγιοςΔημήτριος έχει πρόβλημα σκουπιδιών, αποχέτευσης, θορύβων και καθαρισμού οικοπέδων.
Ακόμα θέλουμε περισσότερα πάρκα και να ολοκληρωθεί το πάρκο του Ελευθερίου Βενιζέλου. Θέλουμε ακόμα αριθμήσεις και ονόματα οδών καθώς και σωστή ασφαλτόστρωση των δρόμων.
Έχουμε το πρόβλημα των ρεμάτων τα οποία είναι εστία μολύνσεως και προξενεί ατυχήματα.
Υπάρχει ακόμα και το πρόβλημα του πράσινου. Θέλουμε περισσότερο πράσινο για να μας δίνει οξυγόνο και ομορφιά στην πόλη μας.
Στην πλατεία δεν υπάρχουν παγκάκια. Πρέπει ακόμα να φτιάξουμε τις κούνιες…»

(Χριστίνα, Έρση, Κατερίνα, Γιάννης, Πόπη)

«Η γειτονιά μας είναι όμορφη, τα σπίτια είναι ως τέσσερις ορόφους, έχουμε έναψιλικατζίδικο, ένα φούρνο, το σχολείο μας και ένα πάρκο τον Ασύρματο. Η περιοχήβρίσκεται κοντά στη Ν.Σμύρνη, το Π.Φάληρο και στη Δάφνη. Ονομάζεται Ασύρματος
Ένα από τα καλά της γειτονιάς μας είναι ότι δεν έχει πολυκατοικίες.Υπάρχουν μονοκατοικίες και τα σπίτια είναι το πολύ ως τέσσερις ορόφους.
Η γειτονιά μας είναι αραιοκατοικημένη κι αυτό είναι καλό γιατί δεν κολλάνετα σπίτια το ένα πάνω στο άλλο.
Μπορεί όπως σας είπαμε να έχουμε ανοιχτή γειτονιά αλλά δεν έχουμε χώρους κατάλληλους για παιχνίδι και αυτό είναι πολύ σοβαρό για μας τα παιδιά. Γιατί αναγκαζόμαστε να παίζουμε στους δρόμουςκαι να κινδυνεύουμεαπ’ τ΄ αυτοκίνητα που περνάνε.
Η συγκοινωνία μας είναι αρκετά δύσκολη. Υπάρχουν λίγα λεωφορεία και δεν περνάνε τακτικά απ’ τη στάση, ταξί δεν έχουμε και εδώ περνάνε μόνο δυο λεωφορεία.
Τα οικόπεδα στη γειτονιά είναι μικρά και έτσι δεν υπάρχει χώρος για να φτιάξουμε αυλές. Γι’ αυτό ελάχιστα σπίτια έχουν αυλές.
Δεν έχουμε πλατείες που να έχουν πράσινο. Η μόνη πλατεία είναι του Ασυρμάτου που δεν έχει αξιοποιηθεί. Στη γειτονιά μας τα σπίτια είναι χτισμένα χωρίς κήπους ώστε να μην μπορούμε να φυτέψουμε κανένα δέντρο. Αν είχαμε κήπους θα μπορούσαμε να φυτέψουμε δέντρα και έτσι η γειτονιά μας θαγινόταν πιο όμορφη.
Δεν έχουμε ειδικούς κάδους για να πετάμε τα σκουπίδια, οπότε οι σακούλες των σκουπιδιών γίνονται παιχνίδι από τις γάτες και τους σκύλους.

a4

Έχουμε μικρά πεζοδρόμια και αυτό δεν είναι καλό γιατί χτυπάμε πάνω στα σπίτια και δεν μπορούμε να περπατήσουμε.
Τα οικόπεδα που δεν καθαρίζονται είναι πρόβλημα γιατί εκεί μαζεύονται πολλά σκουπίδια.
Σε κάποιους δρόμους τώρα τελευταία φτιάχτηκαν οι υπόνομοι. Όμως παρόλο που τους έφτιαξαν οι δρόμοι είναι ακόμα σκεπασμένοι με λάσπες. Πιστεύουμε πως πρέπει να καθαριστούν γιατί όποιος και ό,τι περνάει από κειλασπώνεται.
Στη γειτονιά μας δεν υπάρχουν πολλά σχολεία. Τα παιδιά αναγκάζονται να πάνε μακριά για να βρούνε κάποιο λύκειο. γι’ αυτό πρέπει να φτιαχτεί τουλάχιστον ένα Λύκειο. Πήγαμε και είδαμε ένα χωράφι πίσω από το 10ο Δημοτικό Σχολείο. Πιστεύουμε πως αυτό είναι κατάλληλο για να χτιστεί κάποιο Λύκειο.
Και το τελευταίο πρόβλημα που εντοπίσαμε είναι πως δεν έχουμε μαγαζιά.Έχουμε μόνο ένα ψιλικατζίδικο και ένα φούρνο, που κι αυτός δεν είναι ακριβώς στη γειτονιά μας. Χρειαζόμαστε να αγοράσουμε τρόφιμα, ποτά κ.α. και αναγκαζόμαστε να πηγαίνουμε στη Ν.Σμύρνη. Πρέπει οπωσδήποτε να φτιαχτεί ένα μίνι Σούπερ Μάρκετ.
Πήραμε και πολλές συνεντεύξεις. Οι άνθρωποι που ρωτήσαμε πρώτα μας είπαν για τα προβλήματα και ύστερα μας είπαν για το πως ήταν παλιά η γειτονιά μας.
Όταν τους ρωτήσαμε για τα προβλήματα μας είπαν πως έχουμε πρόβλημα με τη συγκοινωνία, με τους λασπωμένους δρόμους, με τους παιδικούς χώρους, με τα Λύκεια και τα Γυμνάσια και ότι δεν έχουμε πράσινο.
Όταν ρωτήσαμε να μας πουν πως ήταν παλιά η γειτονιά μας είπαν πως ήταν πολύ φτωχή. Υπήρχαν πολλά χωράφια και άχτιστα οικόπεδα. Οι δρόμοι ήταν χωμάτινοι. Δεν υπήρχε αποχέτευση, συγκοινωνία και νερό που το έπαιρναν από τοννερουλά.
Είναι πολλά τα προβλήματα και για να λυθούν πρέπει να οργανωθούν μερικοί άνθρωποι, που θα τους έχουμε διαλέξει εμείς οι άνθρωποι της γειτονιάς για να μας αντιπροσωπεύσουν στηδήμαρχο.
Είναι μεγάλος ο αγώνας γιατί τα προβλήματα δεν λύνονται εύκολα και θέλει πολύτρέξιμο.»

(Βαγγέλης, Βάσια, Γιώτα, Δημήτρης, Ειρήνη, Ελβίνα, Θοδωρής, Ντόνα, Φώτης, Χαρούλα)

Τα χρόνια πέρασαν, οι δρόμοι απέκτησαν άσφαλτο, μπήκαν κάδοι σκουπιδιών,το 10ο βρήκε τη δική του στέγη στην αλάνα που παίζαμε την ώρα της Γυμναστικής στην Εθνομαρτύρων -οι άλλες αλάνες γίνανε πολυκατοικίες και σουπερ μαρκετ, τα συρματοπλέγματα στις κεραίες του Ασυρμάτου έπεσαν.

a5

Η γειτονιά άλλαξε, δεν ξέρω όμως αν έγινε πιο φιλική για τους κατοίκους της.
Πάντα είναι δύσκολο να περπατήσεις στα στενά πεζοδρόμια με τις άναρχες πινακίδες να ξεπροβάλουν κάθε τόσο και εκείνο το σπιτάκι μένει σταθερά στη μέση του δρόμου.
Ο πεζόδρομος έμεινε λειψός, σταματάει δυο στενά κάτω απ’ το σχολείο. Αλήθεια πώς τις κάνουν αυτές τις κυκλοφοριακές μελέτες;
Ο Ασύρματος συνεχίζει να δίνει την εικόνα της εγκατάλειψης και οι κούνιες στις παιδικές χαρές, οι τοίχοι των σχολείων, περιμένουν την κάθε προεκλογική περίοδο για να σουλουπωθούν, μαζί με τις «νέες» ασφαλτοστρώσεις, έργα φρεσκαρίσματος της μνήμης των ψηφοφόρων.

Δεν ξέρω τι φταίει.
Πώς γίνεται να αλλάζουν οι πόλεις μας αλλά πάντα να μένουν ουσιαστικά οι ίδιες.
«Είναι μεγάλος ο αγώνας γιατί τα προβλήματα δεν λύνονται εύκολα και θέλει πολύ τρέξιμο» γράφανε τα τεταρτάκια 20 χρόνια πίσω. Ποιος όμως έχει όρεξη τώρα για πολύ τρέξιμο; Πιο εύκολα «συνηθίζεις την ασχήμια» όπως έλεγε και ο Μάνος. Και πάντα υπάρχει και το χωριό για να φορτίζεις τις μπαταρίες.

Ευτυχώς τα παιδιά είναι πάντα ζωηρά, συνεχίζουν να παίζουν στους δρόμους, στον Ασύρματο, και να ζωγραφίζουν πολύ όμορφα για το πώς θέλουν το μέλλον τους.Στη γειτονιά που ζουν και μεγαλώνουν.

www.fotografizo.com

a4

Advertisements
Αρέσει σε %d bloggers: