Φρέσκα

Οκτωβριανά σκυλάδικα

του Μιχάλη Δήμα
 
Πέμπτη 21 Οκτωβρίου 2010. Στην είσοδο του μοναστηριού με υποδέχονται παραταγμένα καμιά δεκαριά αδέσποτοι ψευτόμαγκες, κάτσε να το βρω, νταμαρολυκοβρωμοκοπροβουνο- μοναστηρόσκυλα. Με κοιτάνε με τα αθώα μελαγχολικά τους μάτια και οσφραίνονται τα φιλικά μου αισθήματα μα και τα άδεια μου χέρια. Αυτά δεν τρέφονται με ακρίδες και άγριο μέλι, όπως ο Πρόδρομος. Πεινάνε και καρτερικά περιμένουνε το μάννα, όχι εξ ουρανού, μα εξ ανθρώπων χέρια.
adespota
Αλήθεια, κάποιοι έχουν αναλάβει να τα ταΐζουν, και καταφτάνουν με μεγάλα τάπερ γεμάτα αποφάγια. Τι είχε πει η Χαναναία στο Χριστό; Kαι τα κυνάρια τρέφονται Κύριε με τα ψίχουλα που πέφτουνε απ’ τα τραπέζια των πλουσίων. Kαι διαβάζεις την ευγνωμοσύνη τους στα μάτια τους τα τόσο εύγλωττα και η χαρά να μεταδίδεται μέχρι και την ουρά τους που με ένα κούνημα λέει ευχαριστώ. Όχι, τι νομίζετε, ότι τα σκυλιά είναι αχάριστα σαν και μας τους ανθρώπους; Kάνεις καλό και βρίσκεις και τον μπελά σου από πάνω. Όλα τα συγχωρεί ο Θεός και τα χειρότερα αμαρτήματα. Μόνο δυό πράγματα δεν μπορεί να χωνέψει, την βλασφημία κατά του Αγίου Πνεύματος και την αχαριστία. Και η αχαριστία αποτελεί την κατ’ εξοχήν βλασφημία και κατά των συνανθρώπων μας. Μας κάνουν καλό και δεν το αναγνωρίζουμε, γυρνάμε την πλάτη μας, τους ξεχνάμε και φεύγουμε, χωρίς ένα κούνημα της άθλιας ουράς μας.

Παρασκευή 31 Οκτωβρίου 2014. Παρατηρώ εδώ και αρκετό καιρό, ένα φαινόμενο που με έχει προβληματίσει. Πολλοί και διαφόρων ηλικιών, από παιδάκια μέχρι παππούδες και γιαγιάδες κυκλοφορούν με σκυλιά. Τους βλέπω από το μπαλκόνι , όταν βγαίνω για ψώνια, για βόλτα ή για δουλειές. Όλες τις ώρες της ημέρας. Δεν ξέρω αν το να είσαι κάτοχος σκύλου έχει γίνει μόδα ή ανταποκρίνεται σε βαθύτερες ανάγκες των ανθρώπων. Κάποτε σκυλιά είχαν οι κυνηγοί, αυτοί που διέθεταν σπίτια με αυλές και κήπο και κάποιες κυρίες για το σαλόνι τους. Δεν ξέρω αν όλοι οι υπόλοιποι που ζουν σε διαμερίσματα γίνανε ξαφνικά φιλόζωοι ή αποζητούν υποκατάστατο ανθρώπινης σχέσης. Όλοι γνωρίζουμε την υποδειγματική πιστότητα των συμπαθέστατων αυτών τετράποδων. Ο τρόπος που σε κοιτάνε στα μάτια, ο τρόπος που σου δείχνουν τη χαρά τους κουνώντας την ουρά, πάντα πιστά και υπάκουα, κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες. Ξέρεις ότι δεν θα σε πουλήσουν, δεν θα σε προδώσουν, δεν θα σε εγκαταλείψουν. Και συ νιώθεις μια ασφάλεια, μια αυτοεπιβεβαίωση, ότι κάποιος σε αγαπά πραγματικά. Όλα αυτά εκ του ασφαλούς. Έτσι όμως δεν ρισκάρεις μια πιο προσωπική σχέση με τον άλλον και να αναμετρηθείς με το απύθμενο βάθος της ψυχής του και την ποικιλία των συμπεριφορών του. Είναι ο φόβος της διάψευσης, της απογοήτευσης, της προδοσίας που σε κρατάει μακριά από τον άλλο. Κι όμως πιστεύω ότι αξίζει τελικά το άνοιγμα στον άλλο με οποιοδήποτε αντίτιμο. Ακόμη και ένα αρνητικό αποτέλεσμα, πάντα πρέπει να είμαστε έτοιμοι για το χειρότερο, θα σε κάνει πιο σοφό, πιο δυνατό και θα έχεις μάθει κάτι παραπάνω και για τον εαυτό σου…

adespota-2

Παρασκευή 7 Οκτωβρίου 2016. Κοντά στην Αλεγρία στον πεζόδρομο της πρώην Αλκινόου, πήρε το μάτι μου σε μια γωνιά, την εξής επιγραφή. ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΟΥΜΕ ΚΑΙ ΦΡΟΝΤΙΖΟΥΜΕ ΤΑ ΑΔΕΣΠΟΤΑ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ ΜΑΣ. Ήταν γραμμένη πάνω σε μια ειδική κατασκευή, κάτι σαν ταΐστρα. Μέσα υπήρχε ξηρή τροφή. Δίπλα μια λεκάνη με καθαρό νερό. Σωστή κίνηση σκέφτομαι. Αντί να ρίχνουμε φόλες καλύτερα να τους ρίχνουμε φαί. Άλλωστε και τα αδέσποτα έχουν ψυχή. Δεν έχουν κάποιο συγκεκριμένο αφεντικό να τα φροντίζει. Έτσι περιμένουν από τον καθένα ένα ξεροκόμματο. Σκυλιά και γάτες μπορούν να βρουν να φάνε κάτι, χωρίς να αναγκάζονται να ψάχνουν στα σκουπίδια. Μειώνεται και ο κίνδυνος από αρρώστιες. Πάντα έτρεφα μια ιδιαίτερη συμπάθεια για τα αδέσποτα και πολύ με χαροποίησε η πρωτοβουλία του δήμου. Πάντα ήμουνα με το μέρος του Αλήτη και όχι της Λαίδης. Στο δρόμο μαθαίνεις τόσα πράματα. Στο σαλόνι και στη βόλτα με λουρί τι να μάθεις από τη ζωή. Για αυτό σας λέω καλύτερα αδέσποτος και ασύδοτος. Λευτεριά, λοιπόν, στα έγκλειστα σκυλιά που σιγολιώνουν στα σαλόνια και στα ακριβά καθιστικά…
Advertisements
Αρέσει σε %d bloggers: