Φρέσκα

Γενική επιστράτευση μετά από τριάντα χρόνια

του Μιχάλη Δήμα
 
1989. Και να ‘μαι εγώ μονάχος μου στο πάρκο της εφηβείας. Σαν το δολοφόνο που ξαναγυρνά στον τόπο του εγκλήματος. Πόσες φορές θα ξανάρθω μόνος μου; Εδώ κάτω απ' τους ευκαλύπτους να πίνω τον καφέ μου; Ένας ευκάλυπτος με καλύπτει πλήρως, ουκ εν τω πολλώ το ευ . Κλείνει ένας κύκλος; Έκλεισε ή ήδη έχει ανοίξει ένας άλλος; Νιώθω το χρόνο να περνά και να με σημαδεύει με ίχνη ανεξίτηλα. Ο Μανώλης να ετοιμάζει τα πράγματά του για την Κρήτη. Ο Κυριάκος ήδη φευγάτος κάπου στον Ταύγετο. Ο Άντώνης πάλι στο βουνό μ' ένα αλυσοπρίονο στα δυνατά του χέρια. Και όσοι μείναμε εδώ τι θα απογίνουμε άραγε;
14970953_10209809257940975_1111816220_o
Ο Κώστας στο Κουάρτο, ο Χριστόφορος στην Ιθάκη, ο Μπάμπης στο βιβλιοδετείο και εγώ στο Ρεμούτσικο. Δάφνη, Μπραχάμι, Ηλιούπολη. Τρίγωνο. Πρόσωπα αγαπημένα. Μεθύσια, γλέντια, ταξίδια, γέλια, μορφασμοί, τραγούδια, τσάρκες, ονειροπoλήσεις , αγωνίες. Η λάμπα στο πέντε, σπασμένα μπουκάλια, σπασμένα κλουβιά, γεύση υπόπικρη χωρισμού, φιλιά αποχαιρετισμού. Ψυχές ζωντανές μέσα στο θάνατο, θα κινούμαστε με κινήσεις απεγνωσμένες, ζητώντας κάτι αληθινό που να αντέχει στο χρόνο, με δίχως σημαίες με δίχως ιδέες με δίχως καβάτζα καμιά. Venceremos venceremos;;;


Tετάρτη 13 Ιουνίου 2007. Πες μου μωρό μου τι θέλεις να σου γράψω, για τη ζωή μου ή τη ζωή των άλλων; Καλά κατάλαβες, πρόκειται για παράφραση του πες μου μωρό μου τι θέλεις να σου παίξω, τη λαίδη Μάκβεθ ή την Ηλέκτρα; Να ξέρες που με πάει αυτό το τραγουδάκι, όπως και τόσα άλλα αυτής της εποχής. Αμοντάριστα πλάνα, σπαράγματα εικόνων, ρετάλια αναμνήσεων. Τραπεζάκια φοιτητικών παρατάξεων, αμφιθέατρα γεμάτα ανήσυχα μάτια, ανήσυχα στόματα. Bαριά τσιγάρα να καταπονούνε τα νεανικά μας στήθη. Φοιτητική Εστία Ιλισίων, Καφέ ντε Παρί, Καρτιέ Λατέν. Τότε είχα τα μισά μου χρόνια όπως και όλα τ’ άλλα παιδιά, συμφοιτητές και συμφοιτήτριες. Καφενείο, Ιθάκη, Κουάρτο. Χριστόφορος, Κώστας, Μανώλης, Κυριάκος, Αντώνης και Μπάμπης. Εξεταστικές περίοδοι, για το πολυπόθητο πέντε, την παγκόσμια φοιτητική σταθερά. Ατέλειωτες ώρες συζητήσεων επί παντός επιστητού και μη, αλλά και ρεμβασμού. Φοιτητικές πολυτέλειες…

14963458_10209809284181631_1814484635_o
Παρασκευή 4 Νοεμβρίου 2016. Ύστερα από πολύ καιρό και πάλι στο CLASSIQUE για ένα γαλλικό. Ναι, Αγίας Φωτεινής, αλλά πόσο; Πιο πάνω ή πιο κάτω από το περίπτερο; Κάπου εδώ πρέπει να έμενε η Βάλια, η συμφοιτήτρια. Προσπαθώ να θυμηθώ πού ακριβώς είναι το σπίτι. Η Βάλια που μου έκανε το τραπέζι με γίδα βραστή και λεμονάτα, σ’ ένα υπόγειο εστιατόριο κάπου στην Ομόνοια με την κάρτα σίτισης που είχε. Ύστερα εγώ της έπαιρνα κάστανα από τους πλανόδιους. Κάτω από την ίδια ομπρέλα, ερχόμαστε επικίνδυνα κοντά. Ακόμα ακούω το γέλιο της και τη μπάσα της φωνή.

15007904_10209809286701694_1632040420_o
Και καπάκι μου έρχεται στο νου η Βαγγελιώ, να τρώμε λουκουμάδες στο Αιγαίο και να κοιτάμε τις φωτογραφίες από την εκδρομή με τη Σχολή. Κορίτσια όλο χάρη και δροσιά. Τότε που κάθε βδομάδα ερωτευόμαστε και κάποιο άλλο. Κορίτσια που θα θέλαμε να πλαγιάσουμε μαζί στο ίδιο στρώμα. Η Μαργαρίτα, η Αγαθή, η Μάτα, η Αργυρώ, η Ηλιάνα, που όταν καθόμαστε δίπλα δίπλα στο αμφιθέατρο εισπνέαμε ηδονικά το άρωμά τους και τις αγγίζαμε δήθεν τυχαία. Να αφεθούμε στα χάδια τους και τα φιλιά, μ’ εκείνη τη συστολή του άβγαλτου και του πρωτάρη, καθ’ ότι φοιτητές θεολογίας. Κορίτσια που συντρόφεψαν τις μονήρεις νύχτες μας και η σκέψη τους καρφί μες στο μυαλό μας. Σε κάθε κορίτσι βρίσκαμε και κάτι μοναδικό. Τα σγουρά μαλλιά της Βαγγελιώς, τα πράσινα μάτια της Μαργαρίτας, το πρόσωπο πανσέληνο της Αγαθής, τις φακίδες και τα κόκκινα μαλλιά της Μάτας, το αγοροκοριτσίστικο σουλούπι της Αργυρώς, τον τρόπο που κρατούσε το τσιγάρο η Ηλιάννα στα χέρια της τα παιδικά… Ανεκπλήρωτοι φοιτητικοί έρωτες , όπου κι αν βρίσκεστε σκύβω ευλαβικά και σας φιλώ και σας κερνάω εν όψει της γιορτής μου απ’ το ακριβότερο των αναμνήσεων ποτό…
15007632_10209809283901624_20838710_o
Advertisements

3 Comments on Γενική επιστράτευση μετά από τριάντα χρόνια

  1. Πολύ ωραίο και αγαπησιάρικο το κείμενό σου φίλε Μιχάλη. Να είσαι γερός, να σε χαίρονται οι δικοί σου κι’ από κοντά και μεις!
    Χρ. Πιπ.

    Μου αρέσει!

  2. Ελένη Αποστολοπούλου // Νοέμβριος 8, 2016 στο 6:11 μμ //

    Εξαιρετική γραφή. Εμπνευσμένη, Αληθινή. Χρόνια πολλά, φίλε Μιχάλη, να ‘ρθουν όπως τα θέλεις εσύ.

    Μου αρέσει!

  3. Κώστας Μεσσήνης // Νοέμβριος 9, 2016 στο 12:49 μμ //

    Χρόνια πολλά φίλε.Να είμαστε καλά να ξαναβρεθούμε στα στέκια τα παλιά!!

    Μου αρέσει!

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.

Αρέσει σε %d bloggers: