Φρέσκα

Όψιμες αλκυονίδες

του Μιχάλη Δήμα
 
Πέμπτη 9 Φεβρουαρίου 2017. Βιάσου, μικρή αλκυόνα ψυχή, πολύχρωμο, ασκημούλικο, μικρό θαλασσοπούλι. Βιάσου, τώρα που ζέστανε ο καιρός, έστω και αργά, να κλωσήσεις τα αυγά σου. Πως και πως τις περίμενες αυτές τις μέρες, γιατί ο Γενάρης είχε τις μαύρες του. Ήλιος δεν βγήκε, συνέχεια έβρεχε, ο αέρας λυσσομανούσε. Που και πως να φτιάξεις τη φωλιά σου;
Εκμεταλλεύσου, λοιπόν τον ήλιο του Αιγαίου που τον βλέπεις για πρώτη φορά τόσο λαμπρό. Που βλέπεις τώρα τη θάλασσα γαλάζια, αφού πέταξε από πάνω της το σκούρο μανδύα της και έμεινε μόνο με τον ελαφρύ γαλάζιο της λινό χιτώνα.

Τα είχαμε πει και πριν κάμποσα χρόνια, σε καιρούς ζόρικους και απαράκλητους, όταν η απόγνωσή σου είχε χτυπήσει κόκκινο. Αλλά, ουδέν θαρσαλεώτερον της απογνώσεως, κατά τον Ισαάκ τον Σύρο. Τα είχαμε πει διεξοδικά για τα αδιέξοδα, τους τοίχους, τις παγίδες και το σύστημα. Και έκανες πολύ υπομονή με όλους και με όλα και πιο πολύ με τον εαυτό σου. Αγία αποδείχτηκε η υπομονή σου και νίκησες γιατί μεγάλοι οι πειρασμοί που πάλεψες και πόνεσες πολύ. Και κοίτα τώρα πόσα μάτια σε θωρούν και σκέψου πόσα πεινασμένα στόματα έχεις να θρέψεις. Νεογνά που βγάζουνε το πρώτο πούπουλο και ανοίγουνε το ράμφος πεινασμένα. Άπλωσε τις φτερούγες σου όσο πιο πολύ μπορείς να τα ζεστάνεις και βρες τους τροφή απ’ την καλύτερη να καρδαμώσουν και με τα δικά τους πια φτερά μακριά σου να πετάξουν…
Advertisements
Αρέσει σε %d bloggers: