Φρέσκα

Μυρτιώτισσα…»Αγαπημένε, στρώνεται το χιόνι»

Αγαπημένε, στρώνεται το χιόνι
στον κήπο, στην αυλή, στα κεραμίδια.
Την αρχοντιά του όπου σταθεί ξαπλώνει,
περήφανο και πάναγνο το χιόνι,
στολίζοντας παλάτια και καλύβια.
Αγαπημένε, σα θα ‘ρθεις κοντά μου
αργά κι όταν θα σβήσει το φανάρι
τ’ αντικρινόν, από την κάμαρά μου,
μαζί θα δούμε, σα θα ‘ρθεις κοντά μου
να βγει μες απ’ τα νέφια το φεγγάρι,
κι όλο το θησαυρό του να σκορπίσει
απάνω από την κοιμισμένη πόλη
που, ω θάμα! τώρα όλη θα ‘χει ανθίσει
και το φεγγάρι θα ‘βγει να φωτίσει
απέραντο και μάγο περιβόλι!
Τότε, καλέ μου, μέσα στη λαμπράδα
μιας τέτοιας νύχτας, ταπεινή η ψυχή μας
του Έρωτα θα σβήσει τη λαμπάδα
με δέος, θαμπωμένη απ’ τη λαμπράδα,
κι ας ζώνει ανατριχίλα το κορμί μας.
Ευλαβική στο πάναγνο το χιόνι
βλέπει η ψυχή βαθύτερα και νιώθει
πως πρέπει σ’ ένα κάτασπρο σεντόνι,
κάτασπρο σαν το πάναγνο το χιόνι,
να νεκροτυλιχτούν απόψε οι πόθοι.

Από την ποιητική συλλογή της Μυρτιώτισσας, Κίτρινες Φλόγες (1924)

Elisabeth Sonrel, Χειμώνας. 1890.

http://annagelopoulou.blogspot.gr/search/label/%CE%9C%CF%85%CF%81%CF%84%CE%B9%CF%8E%CF%84%CE%B9%CF%83%CF%83%CE%B1

Advertisements
Αρέσει σε %d bloggers: