Φρέσκα

Πέριξ της Πλατείας Πρωτοδικείου

του Μιχάλη Δήμα
 
Από το σουβλατζίδικο του Γιώργου, το Γύρο Γύρο, φάτσα κάρτα, βλέπω την καφετέρια Σουλάτσο με τις δύο γιγαντοοθόνες για τα μεγάλα παιχνίδια και τους φαν του ποδοσφαίρου. Ακριβώς δίπλα ο ναός του νεκροταφείου με γυρισμένη την πλάτη του στους διερχόμενους, χαρακτηριστικό δείγμα αιγαιοπελαγίτικης αρχιτεκτονικής, με γαλάζιο τρούλο και παράθυρα. Με την επέκταση της πόλης το νεκροταφείο βρέθηκε εντός των τειχών. Πριν από χρόνια τα παιδιά φοβόντουσαν να περάσουν από εκεί.

Δημήτρης Χαρισιάδης, 1955

Από το Πρωτοδικείο βγαίνουν ειρηνοδίκες και δικαστικοί με δερμάτινες τσάντες περασμένες στους ώμους και γραβάτες σφιχτά δεμένες. Αποπνέουν έναν αέρα αρχοντιάς και κύρους. Οι περισσότεροι τρώνε στης Μάρως, όπως και εγώ. Η Πόπη ψυχή του μαγέρικου. Τι θα φας, φίλε μου, με ρωτάει με την μπάσα τραγουδιστή φωνή της. Έλα να με βοηθήσεις, της απαντώ...

Οι μερίδες είναι τεράστιες και πεντανόστιμες, ό,τι και να πάρεις. Σπιτικές. Συνήθως παίρνω μισή. Την ώρα του φαγητού κλέβω κουβέντες από τους συνδαιτυμόνες. Ξέμπαρκα ζευγαράκια, Αλβανοί εργάτες, εμπορικοί αντιπρόσωποι, πλασιέ, διερχόμενοι κάθε λογής, δημόσιοι υπάλληλοι. Όσο για τους δικαστικούς ξεσφίγγουν τις γραβάτες, βάζουν στην πάντα τις τσάντες με τις υποθέσεις που εκκρεμούν, όλο και κάποιο χαρτί λείπει, και ορμάνε στα πιάτα. Εύκολα πιάνεις κουβέντα με μοναχικούς πελάτες, όπως μια φορά με έναν απόγονο δεκατεσσάρων γενεών ιερέων από την Τραπεζούντα. Η αδιάλειπτη διαδοχή της ιεροσύνης των προγόνων του σταμάτησε στον παππού του, όπως μου έλεγε. Απέναντι απ’ της Μάρως μαγαζί με είδη κυνηγιού και αλιείας. Χαζεύω τα σύνεργα και σκέφτομαι μήπως πρέπει να αρχίσω το ψάρεμα, εν όψει τεσσαρακοστής. Φαντάζομαι τους χαρταετούς των παιδιών να ανεβαίνουν στην αιθρία του αιγαιοπελαγίτικου ουρανού και να με σηκώνουν και μένα για μια αεροφωτογραφία πέριξ της Πλατείας Πρωτοδικείου…

Καλή Σαρακοστή.

Advertisements
Αρέσει σε %d bloggers: