Φρέσκα

Νίκος-Αλέξης Ασλάνογλου…«Μες στ’ αυτοκίνητα»

Έτσι καθώς κατηφορίζει η φάλαγγα
λικνίζοντας στον ίλιγγο τους προβολείς της
και σβήνεις τα φώτα σου στα φώτα των άλλων κι’ εκστασιάζεσαι
μες στο γλυκό σου χαμό – έτσι και τώρα
βαραίνω αργά εντός σου κι’ απομένω
μοναχικό πουλί στην άσφαλτο κι’ έντρομος βλέπω
το φως σου να σπιθίζει τα δικά μου
χαμηλωμένα φώτα
όπως όταν
μες σε κρυστάλλινο ποτήρι πίνεις
το πιο ακριβό ποτό κι’ η μουσική κι’ όλα τα φώτα
σε μηδενίζουν φέγγοντας την ακριβή σου αγάπη
σ’ έκπαγλη ομορφιά κι’ αναβοσβήνεις
στη φρίκη μιάς αποτρόπαιης στιγμής – έτσι και πάλι
θα σε δεχθώ μες στην παλιά σου πόλη καίγοντας
μιά χαμηλή λαχανιασμένη φλόγα
κι’ όταν
μακραίνουν οι στρατιώτες στο προχωρημένο βράδυ
πιάνοντας επαφή με ακραίους σταθμούς ξάφνου αγγίζουν
συντρίμμια αναλυμένης μουσικής – έτσι και τώρα
μες στ’ αυτοκίνητα και στη βουή των δρόμων
ακούω την απόκοσμη φωνή σου να σπαράζει
πληθαίνοντας εντός μου την απόγνωση και βλέπω
την πιο παράφρονη ομορφιά να πνίγεται
μες στις φωνές της άνοιξης και να πεθαίνει

(Από τη συλλογή «Ο θάνατος του Μύρωνα» – συγκεντρωτική έκδοση «Ο δύσκολος θάνατος», εκδ. Εγνατία, 1978)

Advertisements
Αρέσει σε %d bloggers: