Φρέσκα

Αυτόχειρες Λογοτέχνες…Ναπολέων Λαπαθιώτης

Ποιητής, που άκμασε κατά την περίοδο του Μεσοπολέμου, ένας από τους «καταραμένους» και «ιδανικούς αυτόχειρες» της λογοτεχνίας μας. Θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους ποιητές της νεοσυμβολιστικής και νεορομαντικής σχολής.
Ο Ναπολέων Λαπαθιώτης γεννήθηκε στις 31 Οκτωβρίου του 1888 στην Αθήνα. Ήταν γιος του Λεωνίδα Λαπαθιώτη (1852-1942), αξιωματικού του ελληνικού στρατού με καταγωγή από την Κύπρο, που έφτασε ως το βαθμό του αντιστρατήγου και έγινε υπουργός Στρατιωτικών μετά από συμμετοχή του στο κίνημα στο Γουδί, και της Βασιλικής Παπαδοπούλου, ανιψιάς του Χαρίλαου Τρικούπη. Σε ηλικία δέκα ετών μετακόμισε με την οικογένειά του στο Ναύπλιο, όπου τέλειωσε το σχολείο, έμαθε αγγλικά, γαλλικά και ιταλικά, ενώ παρακολούθησε μαθήματα πιάνου και ζωγραφικής. Το 1905 γράφτηκε στη Νομική Σχολή της Αθήνας, από την οποία αποφοίτησε κανονικά, χωρίς ν’ ασκήσει  το επάγγελμα του δικηγόρου.

Ο Λαπαθιώτης σε φωτογραφία του 1942 (Πηγή: ΕΛΙΑ-Β.Ψαραδάκης)

Επηρεασμένος από το δόγμα του αισθητισμού, έχοντας ως πρότυπο τον Ο. Ουάιλντ και τη σχέση του με τον Α. Ντάγκλας, την παρακμή και την τέχνη υπεράνω της πραγματικότητας, δημιούργησε έναν δικό του μύθο και έζησε μέσα σ’αυτόν. Η τέχνη τον επηρέασε βαθύτατα- τον έπληξε αρκετά η άνοδος του σουρρεαλιστικού κινήματος, η αρχή της φθοράς του αισθητισμού. Δηλωμένος ομοφυλόφιλος μέσα σε μια  πουριτανή και αδίστακτη ελληνική κοινωνία, είχε δημιουργήσει το δικό του μύθο, είχε κλειστεί στην δική του ζωτική γυάλα, όντας όμορφος, γόνος αριστοκρατικής οικογένειας, πλούσιος, εκκεντρικός, διάσημος. Έξω από την γυάλα ήταν ένας απλός ποιητής στο χείλος μιας κοινωνίας που δεν έπαυε να αλλάζει. Ο πόλεμος έρχεται να τον ξυπνήσει απότομα: η Κατοχή τον έχει αποδιοργανώσει πνευματικά, τον αναγκάζει για τις βασικές του και μόνο ανάγκες να πουλήσει σπουδαία αντικείμενα αξίας που είχε στο σπίτι του, με ανταλλαγή ένα πιάτο φαγητό, λίγα ξύλα. Η γυάλα του δεν περιείχε μόνο το αψεγάδιαστο όνειρο της ευπορίας, της ασφάλειας και της καλοπέρασης. Το σημαντικότερο στοιχείο όλων, αυτό που είχε κατακαθίσει σε κάθε γωνιά ήταν η νεότητα… η ομορφιά του. Η σωματική του φθορά με την πείνα και τις κακουχίες της Κατοχής, τον οδηγούν στην αυτοχειρία. Ο Ν. Λαπαθιώτης Έχοντας εξανεμίσει την οικογενειακή περιουσία και εξουθενωμένος από τις στερήσεις της Κατοχής, αυτοκτόνησε  με πυροβολισμό στις 7 Ιανουαρίου του 1944 στο σπίτι του στα Εξάρχεια (στη συμβολή των οδών Κουντουριώτου και Οικονόμου, κάτω από το λόφο του Στρέφη).

http://klasikilogotexnia.blogspot.gr/2012/10/blog-post_15.html

Είμαι μόνος…

Είμαι μόνος. Βραδιάζει. Τί να κάνω…

Τα χέρια μου είναι τόσο απελπισμένα!
Τα χέρια μου είναι τόσο κουρασμένα!
Τα αφήνω και γλιστρούν αργα στο πιάνο…

Παίζω στην τύχη, κάτι αγαπημένο,

Κάτι παλιό, και γνώριμο, και πλάνο..
Και πάλι σταματώ. Δεν επιμένω.
Θα προτιμούσα μάλλον να πεθάνω…

Advertisements
Αρέσει σε %d bloggers: