Φρέσκα

Θου Κύριε! 14 – Me, myself and I!

του Ανερμάτιστου

Χελόου ιματζινίστες!
Είστε καλά; Πάντα καλά!
Μπορεί να βρισκόμαστε ακόμα εν αναμονή του καλοκαιριού, εμείς όμως παραμένουμε στις επάλξεις, γεμάτοι διάθεση να συζητήσουμε για αυτά που μας απασχολούν.
Έτσι λοιπόν, είμαστε  πιστοί στο ραντεβού μας, προκειμένου να καυτηριάσουμε τα κακώς κείμενα της καθημερινότητάς μας.
Ας ξεκινήσουμε με ένα κουιζάκι: Μπορείτε να μαντέψετε τον πρωταγωνιστή της σημερινής ιστορίας μας;
Ναι, σωστά καταλάβατε.
Ως συνήθως λοιπόν, έτσι και σήμερα θα αναφερθούμε στον αγαπημένο μας Ελληναρά (πρωτοτυπήσαμε πάλι), ο οποίος τείνει να εξελιχθεί σε σήμα κατατεθέν της στήλης μας.
Πιο συγκεκριμένα, θα μιλήσουμε για ένα ακόμα από τα στοιχεία του χαρακτήρα του, από τα πιο σημαντικά μάλιστα.
Για να μην τα πολυλογώ όμως, περνάω στο κυρίως πιάτο.
Όπως έχουμε αναφέρει και στο παρελθόν, ένα από τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα του αυθεντικού Ελληναρά είναι η – χωρίς προφανή λόγο – τάση να θεωρεί τον εαυτό του κάτι ξεχωριστό, έναν άνθρωπο πολύ σπέσιαλ που όμοιό του δεν έχει ξαναδεί αυτό το σύμπαν.
Με αυτό το σκεπτικό λοιπόν, είναι απόλυτα λογικό να δημιουργείται ένα βαθύτερο αίσθημα αλαζονείας, βάσει του οποίου ο φίλος μας πιστεύει στη λογική ”εγώ είμαι κι άλλος δεν είναι”.
Έτσι λοιπόν, η στιγμή κατά την οποία τοποθετεί το δικό του συμφέρον πάνω από όλα τα υπόλοιπα δεν αργεί να έρθει, καθιστώντας τον ως τον απόλυτο ”παρτάκια” αυτής της υφηλίου.
Ας πιάσουμε όμως μερικές καθημερινές περιπτώσεις.
1. Ελληναράς και οδήγηση.
Αποτελεί, ίσως, το πιο τρανταχτό παράδειγμα Ελληναρά παρτάκια. Πρόκειται για τον απόλυτο βασιλιά των δρόμων καθώς, όταν πιάνει το τιμόνι στα χέρια του, όλα τα υπόλοιπα μπαίνουν σε δεύτερη μοίρα. Μάγκας πραγματικός, θα πετάξει το τσιγάρο στο δρόμο ”γιατί μπορεί”, θα τριπλοπαρκάρει ”γιατί έτσι τον βολεύει”, θα κορνάρει μανιασμένα στο φανάρι γιατί, σε αντίθεση με όλους τους άλλους, ”έχει σοβαρές δουλειές να προλάβει” και θα βρίσει κάποια τυχαία γυναίκα οδηγό στο δρόμο χωρίς συγκεκριμένο λόγο, επειδή ”είναι γυναίκα και πρέπει να πλύνει κάνα πιάτο”.
2.Ελληναράς και πολιτική.
Αποτελεί τον ψηφοφόρο που όλοι αγαπήσαμε. Πρόκειται για αυτόν που επισκέφθηκε ουκ ολίγες φορές τα διάφορα πολιτικά γραφεία στις χρυσές εποχές της χώρας, φιλώντας κατουρημένες ποδιές προκειμένου να βολέψουν τον ίδιο, το γιόκα ή την κορούλα του στο Δημόσιο. Και φυσικά τα κατάφερε. Κάπου εκεί όμως έρχεται η κρίση, με συνέπεια ο μισθός να μειωθεί και η απόλυση να φαντάζει πολύ πιθανή. Σ’ αυτό το σημείο ο φίλος μας ξεσπάει, γυρνώντας το διακόπτη στην ”αντιμνημονιακή” πλευρά και διαδηλώνοντας για τις περικοπές. Ναι, του μισθού που του χάρισε ο μπάρμπας του από την Κορώνη. Αυτές τις περικοπές.
3.Ελληναράς και κοινωνικές σχέσεις.
Αποτελεί τον πικραμένο singleπου όλοι αγαπήσαμε. Πρόκειται για τον άνθρωπο που, αφού περάσει από αλλεπάλληλες αποτυχημένες σχέσεις, καταλήγει σε μυθικά συμπεράσματα του τύπου ”καμία δεν είναι τόσο άξια ώστε να είναι μαζί μου” ή ”έχω το μαγνήτη που τραβάει όλες τις τρελές” (ναι, αυτό βγαίνει και σε γυναικεία βερσιόν), αδυνατώντας να καταλάβει πως ίσως έχει κι αυτός μια μικρή, τόση δα ευθύνη για την προβληματική προσωπική του ζωή.
Πώς μπορεί να έχει ευθύνη άλλωστε, όταν μιλάμε για άνθρωπο που τα ξέρει όλα και θεωρεί πως είναι αλάθητος ή, όπως θα έλεγε κι ο ίδιος, ”άσφαλτος”…
αυτά για σήμερα
φιλιά!
Advertisements
Αρέσει σε %d bloggers: