Φρέσκα

Η εγκατάλειψη, ο εκλεκτός, η Μπέτι κι εγώ

της  Μ. Μ

Η σκέψη για αλλαγή τρόπου ζωής και η επιστροφή στη φύση, ήταν πάντα για αρκετούς από εμάς ένα όνειρο που έπαιρνε διαρκώς παράταση. Τώρα η απόφαση είναι αναγκαία λόγω της ακρίβειας, της ανεργίας, των χρεών και των μειωμένων συντάξεων, οπότε και έγινε πράξη το όνειρο.
Το σπίτι του χωριού μας δέχτηκε και άλλες ανάγκες τώρα έχουν προτεραιότητα. Πρώτα ξεχορταριάστηκε το μικρό μποστάνι και φυτέψαμε ένα μικρό λαχανόκηπο, και έπειτα από γεωργοί περάσαμε και σε ερασιτέχνες κτηνοτρόφοι. Κατσικούλες και κοτούλες ζωντάνεψαν το παλιό γουρουνοκούμασο και με την εγκατάστασή τους τα κατοικίδια έπιασαν δουλειά για να βγάλουν το «ψωμί τους».
Έτσι, πήραμε και εμείς μια κατσίκα που μας εξέπληξε με τη νοημοσύνη της. Τη φωνάζαμε Μπέτι και στο κάλεσμά μας αναγνώριζε το όνομά της και ερχόταν τρέχοντας για φαγητό ή άρμεγμα. Φυσικά, κατόπιν προκαθορισμένου ραντεβού, την πήγαμε και στον γόη τράγο της περιοχής, έναντι της απαιτούμενης αμοιβής του καλλιτέχνη. Με χαρά περιμέναμε τα γεννητούρια και ειδικά τα πιτσιρίκια του σπιτιού. Όταν όμως έφτασε η ώρα, το κακό μας βρήκε απροετοίμαστους. Ούτε ο κτηνίατρος, ούτε η περιποίηση και τα χάδια έσωσαν τη Μπέτι. Γέννησε δύο κάτασπρα κατσικάκια και μας τα άφησε να τα μεγαλώσουμε με μπιμπερό και γάλα από το super market. Σας διαβεβαιώ ότι τα ορφανά είναι μια χαρά, όπως και ένα αδέσποτο γατάκι που μας πέταξαν κάποιοι «φιλόζωοι» στο περιβόλι. Τόσο μικρό και παιχνιδιάρικο, φυσικά το υιοθετήσαμε και μέχρι να ξεκαθαρίσουμε το φύλλο του, άλλοι το φωνάζουν Ζιζέλ και άλλοι Ζακ.
Μην απορείτε, σύντομα θα καταλήξω που το πάω και τι με έκανε να σας λέω αυτές τις φλυαρίες.
Ένα πρωί και συγκεκριμένα στις 19/6/14, μια είδηση από το ραδιόφωνο με αναστάτωσε. Βρέθηκε βρέφος εγκαταλειμμένο σε ταράτσα στα Πατήσια. Είπαν ότι είναι καλά στην υγεία του και άλλες ειδήσεις. Ξέρετε λοιπόν τι σκέφτηκα, ότι αφού είναι καλά ίσως να είναι και τυχερό και να το μεγαλώσουν κάποιοι με αγάπη, αφού η μάνα του μπόρεσε να το ξεφορτωθεί με τέτοιο τρόπο. Παλιότερα ήταν μεγάλο στίγμα το «μπάσταρδο» και για την ανύπαντρη μητέρα οι πόρτες ήταν κλειστές. Αλλά σήμερα; Τώρα γιατί μια μητέρα να κάνει κάτι τέτοιο; Αυτή μονάχα ξέρει.
Διαβάζοντας πρόσφατα τον «Εκλεκτό» του Τόμας Μαν, ο συγγραφέας αναφέρεται σε μια παρόμοια κατάσταση όταν η ηρωίδα του, Σίβυλλα, αναγκάστηκε να εγκαταλείψει το δεκαεπτά ημερών βρέφος της στο έλεος του Θεού.

Γράφει ο Τόμας Μαν: «Πέντε σπαθιά ξέσκισαν τα σωθικά της, η αγωνία, ο φόβος, ο καημός και τέλος το δίκοπο σπαθί, η ανάγκη να συνεχίσει τη ζωή της. Το πιο βαρύ από όλα…».
Σε αυτό το τελευταίο του βιβλίο ο Τόμας Μαν, επηρεασμένος από ένα επικό ποίημα του Χάρταν Φον Άουε, ανακατεύει θρύλους και μύθους, από τον Οιδίποδα έως τον Πάπα Γρηγόριο της Ρώμης. Πιστεύει ότι ο Θεός έχει χιούμορ και παίζει με τις αμαρτίες και τα πάθη των ανθρώπων.
Αξίζει να το διαβάσετε, όχι μόνο για να κατανοήσετε τα περί μητρικού ενστίκτου αλλά και για να ταξιδέψετε σε χρόνια ιπποτικά, παραμυθένια αλλά και διαβολικά…
*“Habeo tibi aliqua secreta dicere. Robustissimus in corpore sum et saepe propterea temptetionibus Diaboli succumbo
**“Valete
(*Έχω να σου πω κάποιο μυστικό. Είμαι ευρωστότατος στο σώμα και για αυτό υποκύπτω συχνά στους πειρασμούς του Διαβόλου
**Χαίρεται)
Advertisements
Αρέσει σε %d bloggers: