Φρέσκα

Σελίδες ημερολογίου 27…ΔΙΑΔΡΟΜΕΣ “ΑΝΑΓΝΩΣΗΣ”

του Μιχάλη Δήμα

Πρώτη δημοσίευση λογοτεχνικό περιοδικό Μύρτιλο.

Τετάρτη 23 Σεπτεμβρίου 2009.
Μπραχάμι, Δάφνη, Αττική, Νέα Ιωνία το πρωί και αντίστροφα το μεσημέρι. Λεωφορείο, μετρό, ηλεκτρικός το πρωί και αντίστροφα το μεσημέρι. Διαδρομή που πρόκειται απ’ έξω να τη μάθω, μ’ όλους τους ενδιάμεσους σταθμούς, καθώς και τις ανταποκρίσεις. Και η φωνή που αναγγέλλει απ’ τα μεγάφωνα την επόμενη στάση; Πόσο οικεία θα μου γίνει με εκείνο το λανθάνοντα ερωτισμό στη χροιά σαν να προσπαθεί να σε πείσει ότι αξίζει τον κόπο να κατέβεις σε οποιαδήποτε στάση
Κάθε στάση, κάθε σταθμός έχει κάτι διαφορετικό να σου δώσει, ένα άλλο σημείο διαφυγής προς κάθε κατεύθυνση, με τους δρόμους που απλώνονται τριγύρω. Τι ανώνυμο πλήθος διέρχεται καθημερινά από κυλιόμενες σκάλες, αποβάθρες, συρμούς; Άνθρωποι που θα παραμείνουν εσαεί άγνωστοι μεταξύ τους, συνωστίζονται, διαγκωνίζονται για ένα κάθισμα, για μια χειρολαβή. Με τσάντες, σακούλες, σακίδια και φακέλους υπό μάλης, ο καθένας με τις υποθέσεις του και τα προβλήματά του.

Σ’ όλους αυτούς τους χιλιάδες που θα δω και θα συναντήσω χωρίς ποτέ να μάθω ούτε το όνομά τους, τους εύχομαι κάποτε να κατέβουν σε μια άλλη στάση, όχι στον προορισμό τους και να βρουν ένα καλό σημείο διαφυγής…
Κυλιόμενο πλήθος
μια μάζα ρευστή
σε συρμούς και σε σκάλες
στιγμιαία συνουσία
ιερή επαφή.
Τετάρτη 7 Οκτωβρίου 2009.
Παρατηρώ τα χέρια, παρατηρώ τα δάκτυλα των συνεπιβατών μου. Τις φλέβες που πετάγονται στα μετακάρπιά τους και οδηγούν το αίμα στα δάκτυλα και από κει στα νύχια. Χέρια με δάκτυλα και νύχια. Νύχια μακριά, νύχια βαμμένα, μακριά βαμμένα νύχια, μακριά βαμμένα νύχια κόκκινα, ροζ, μωβ, φούξια, μαύρα, μπλε, και διάφανα. Και μακριά βαμμένα νύχια ψεύτικα. Νύχια ποδιών και νύχια χεριών. Νύχια βρώμικα και νύχια φαγωμένα, νύχια άρρωστα και περιποιημένα.
Άραγε μπορώ να τους κρίνω από αυτές τις κερατοειδείς απολήξεις των άνω και κάτω άκρων τους, όπως τους λέοντες; Mε άλλα λόγια μπορώ να κρίνω εξ όνυχος; Κι αν δεν μπορώ να κρίνω εξ όνυχος, μήπως μπορώ να κρίνω εκ δακτύλων, ανάλογα με τα πόσα δακτυλίδια φέρουν και σε ποια δάκτυλα;
Κι αν κοιτάξω τους καρπούς τους να δω τι φοράνε, ρολόγια, βραχιόλια, κομποσχοίνια θα καταφέρω να βγάλω κάποιο συμπέρασμα; Κάποιο συμπέρασμα, για τη ζωή τους, το χαρακτήρα τους και το επάγγελμα τους.
Ίσως πάλι όλα αυτά που γυρεύω να βρίσκονται στα μάτια. Τα μάτια… Ο καθρέφτης της ψυχής.
Ίσως εκεί κάτι μπορέσω να διαβάσω. Να κρίνω δηλαδή εξ οφθαλμών. Κάπου διάβασα ότι η αυτοβιογραφία του καθενός συμπυκνώνεται στο τρόπο που κοιτάει, είναι γραμμένη στη ματιά του.

Advertisements
Αρέσει σε %d bloggers: