Φρέσκα

A Day without me

Ήταν ένας μοναχικός, ταλαντούχος και πεσιμιστής ποιητής. Γνήσια πεσιμιστής. Οδήγησε τους Joy Division σε αχαρτογράφητες περιοχές της μουσικής. Άφησε πίσω του δύο άλμπουμ από τα πιο επιδραστικά στη σύγχρονη σκηνή, το ‘Still’ (1981) με ακυκλοφόρητα τραγούδια και ζωντανές εμφανίσεις και αυτό το ‘Love Will Tear Us Apart’ που μας κάνει κομμάτια κάθε φορά που το ακούμε. Άφησε πίσω του επίσης, μια γυναίκα κι ένα παιδί – το παιδί του. Τη Natalie Curtis. Που έχει μεγαλώσει πια, ολόκληρη γυναίκα έχει γίνει, και δεν επιθυμεί να μιλάει και πολύ για τον πατέρα της. Και έχει και τα ωχρά, γαλαζοπράσινα μάτια του Ίαν!

Τι άλλο ήτανε; Ήταν νέος με βάρος στους ώμους του, όπως λέει και το ‘Decades’, αυτός ο εντελώς θλιμμένος ύμνος που κλείνει το ‘Closer’. Η αγχόνη που ετοίμασε για τον εαυτό του ήταν η τελευταία πράξη στο αυτοκαταστροφικό του σχέδιο. Η αυτοκτονία του Ίαν ήταν μια επικύρωση – προσέδωσε μια σφραγίδα γνησιότητας στα γραφόμενά του. Οι Joy Division και ο περίγυρός του το αγνοούσαν, αλλά ο Ίαν μιλούσε για αυτοκτονία από την εφηβεία του ακόμα.

Στο πρώτο άλμπουμ βλέπω έναν νέο γεμάτο όνειρα και φιλοδοξίες, έτοιμος να γευτεί τις «Άγνωστες Απολαύσεις» της ζωής, έναν νέο που ψάχνει, αναζητεί, ελπίζει. Όμως το μόνο που ανακαλύπτει στον δρόμο του είναι πόνος, έλλειψη κατανόησης κι επικοινωνίας και σκοτάδι. Βαθύ σκοτάδι (Δες ‘Disorder’). Στο δεύτερο άλμπουμ βλέπω από τη μια συναισθηματική έκρηξη που (σαφώς) προκαλείται από τη συνειδητοποίηση της διάψευσης των ελπίδων, κι από την άλλη την απόλυτη ελεγεία της στερημένης μέλλοντος νεότητας (Δες ‘Decades’).

Αυτό που με συγκλονίζει και το σκέφτομαι συχνά είναι ότι, όλα αυτά τα έκανε όταν ήταν ακόμα σε μικρή ηλικία. Ήταν σχεδόν παιδί. Παντρεύτηκε 19 χρονών! 19 ΧΡΟΝΩΝ. Μέχρι τα 23 του χρόνια κατάφερε να εισπράξει πόνο και να γνωρίσει κάθε σκοτεινή πτυχή του εαυτού του, ώστε να καταλήξει στην απόφαση ότι δεν μπορούσε να συνεχίσει άλλο.

Ο Ίαν βίωνε, κατανοούσε και αποτύπωνε τη ζωή του με τέτοια ποιητική ενάργεια που δεν μπορείς να πιστέψεις ότι θα μπορούσε να το κάνει αυτό ένας τόσο νεαρός άνθρωπος, χωρίς να έχει προλάβει λίγο να ζήσει τη ζωή.

Αυτό που μας έδειξε ήταν ουσιαστικά η ωμή πραγματικότητα της καθημερινότητας, η απογοητευτική αλήθεια της ζωής, η ματαιότητα και το κενό της ύπαρξης, η αδυναμία επικοινωνίας. Ο Ίαν ήρθε αντιμέτωπος με την άβυσσο και το χάος που υπήρχε μέσα του, τραβώντας και τη κουρτίνα, όταν έφευγε από το σπίτι (και τα προβλήματα) του, και έδειχνε να έχει επιτύχει να καλύψει από τα μάτια των ανθρώπων την έρημο του πραγματικού.

Γιατί υπήρχαν δύο Ίαν: ο ένας που ήταν τραγουδιστής των Joy Division κι αυτός που μονοπωλούσε το ενδιαφέρον των δημοσιογράφων, κι ο άλλος, ο αληθινός Ίαν Κέρτις, που ήταν πληγωμένος, βασανισμένος και χαμένος. Ο Ίαν ή που θα αποχωρούσε από τη τέχνη ή από τη ζωή. Επέλεξε το δεύτερο.

Η ερημιά της ψυχής και του μυαλού του ήταν απέραντη. Πάλευε να βρει διέξοδο. Οι δρόμοι ήταν δύο. Ο ένας σε οδηγεί στη συνέχιση της τραγικής και μίζερης ύπαρξής σου και ο άλλος σε οδηγεί σε πρόωρο τερματισμό του μάταιου αυτού αγώνα. Θέλει ηρωισμό και θάρρος για να βαδίσεις είτε τον έναν δρόμο είτε τον άλλον. Ο Ίαν διάλεξε τον δεύτερο.

Στα της μουσικής και του σπουδαίου επιτεύγματος αυτής της μπάντας, ο Ίαν κατάφερε να επηρεάσει ένα σωρό καλλιτέχνες όπως τον Robert Smith των The Cure, τον Curt Cobain των Nirvana (ο οποίος και αυτοκτόνησε), τον κιθαρίστα των Red Hot Chili Peppers, John Frusciante, τους U2 (οι οποίοι έχουν γράψει και το ‘A Day Without Me’ για την αυτοκτονία του Ίαν), τους Radiohead, τους Editors, τους Interpol και πολλούς άλλους.

Οι μουσική των Joy Division ήταν μουντή, άγρια και μελαγχολική. Αντικατόπτριζε άψογα την εικόνα της γκρίζας πόλης του Μάντσεστερ. Υπήρχε οργή στη μουσική τους, αλλά και μια ζοφερή μοιρολατρία, μια άγρια παραίτηση. Αν οι Sex Pistols ήταν το πανκ της έντασης και της οργής, οι Joy Division ήταν το πανκ της μελαγχολίας και της λυρικότητας, δομημένο στους στίχους του Ίαν, με κύριο γνώρισμά τους τον καταθλιπτικό χαρακτήρα τους. Χρησιμοποίησαν την ενέργεια και την απλότητα της πανκ για να εκφράσουν πιο σύνθετα συναισθήματα. Η μουσική των Joy Division ήταν η παραδοχή του αδιεξόδου των καιρών – σηματοδότησαν το τέλος μιας εποχής.

Η κυκλοφορία του ‘Closer’ συνοδεύτηκε από μια έκρηξη συνειδητοποίησης για πολλούς φίλους του Ίαν. Οι προθέσεις και τα συναισθήματά του ήταν όλα εκεί, μέσα στους στίχους. Όσο ζούσε ήταν διφορούμενα, αλλά, εκ των υστέρων, όταν ήταν πια πολύ αργά για ν’ αλλάξει κάτι, όλα έρχονταν στο φως. Τόσο αισθαντική σύνθεση δεν μπορεί να ήταν τυχαία.

Το ‘Unknown Pleasures’ είναι στο σύνολό του ένα μνημειώδες έργο τέχνης, διαχρονικό και πολύτιμο. Είναι και θα είναι το αγαπημένο μου, γιατί και μ’ αυτό τους γνώρισα, πριν κάτι χρόνια. Αλλά για μένα, το ‘Closer’ είναι ο αποχαιρετισμός του Ίαν και η καλύτερη δουλειά των Joy Division. Μας σαγήνεψε, μας υπνώτισε με υποσχέσεις για επιτυχία. Κι αφού μας έδειξε πώς ήταν, μας πρόσφερε μια μικρή γουλιά πριν μας εγκαταλείψει στο χείλος του γκρεμού.

απόσπασμα από http://www.ypogeio.gr

apo black kat

Advertisements
Αρέσει σε %d bloggers: