Φρέσκα

Θου Κύριε! 13 – Πανελλήνιες vol 2

του Ανερμάτιστου

 

Γειά!
Όπως σας είχα υποσχεθεί, επανέρχομαι για να συνεχίσω το κειμενάκι το οποίο αναφερόταν στις Πανελλήνιες. Με τις εξετάσεις προ των πυλών άλλωστε, η στιγμή δεν θα μπορούσε να είναι πιο κατάλληλη.
Σε εκείνο το κειμενάκι λοιπόν, είχα εστιάσει στο θέμα από ένα συγκεκριμένο πρίσμα, με κύριο σκοπό να σατιρίσω τη συμπεριφορά της τυπικής ελληνικής οικογένειας απέναντι σε όλο αυτό το πανηγύρι.
Επειδή όμως δεν θέλω να αδικώ κανέναν, σήμερα θα αναφερθώ στον πραγματικό πρωταγωνιστή αυτής της φαρσοκωμωδίας, που δεν είναι άλλος από τον μαθητή/εξεταζόμενο.
Ας προχωρήσω όμως στο παρασύνθημα.

 

Η αλήθεια είναι πως ο Ελληναράς είχε ανέκαθεν ένα θεματάκι με τη ζήλεια για το διπλανό του, ειδικά γι’ αυτόν που βάζει ένα στόχο, κοπιάζει πολύ και εν τέλει τα καταφέρνει.
Το παράξενο, βέβαια, είναι ότι ξοδεύει όλη του την ενέργεια προσπαθώντας να μειώσει την επιτυχία του άλλου και να τον ”σταμπάρει” αρνητικά, αντί να προσπαθήσει να βελτιώσει τον ίδιο του τον εαυτό.
Γιατί σας τα λέω όλα αυτά όμως; Εξηγούμαι ευθύς αμέσως.
   Στην περίπτωση των εξετάσεων, υπάρχουν κάποια παιδιά που προσπαθούν σοβαρά, διαβάζουν επιμελώς και δίνουν όλες τους τις δυνάμεις για να πετύχουν υψηλές βαθμολογίες. Έτσι λοιπόν, υπάρχει μια σεβαστή μερίδα ανθρώπων που τα καταφέρνει, συγκεντρώνοντας αριθμό μορίων που οι περισσότεροι δεν θα μπορούσαμε να φανταστούμε ούτε στο πιο τρελό μας όνειρο.
Το αστείο με αυτά τα παιδιά είναι πως, αντί να χαλαρώσουν απολαμβάνοντας τους καρπούς των κόπων τους, νιώθουν κάπως ”ένοχοι” για την επιτυχία τους. Έτσι, προσπαθούν να πείσουν όλους τους υπόλοιπους πως τα κατάφεραν χωρίς να ζοριστούν έστω και ελάχιστα, θέλοντας μ’ αυτόν τον τρόπο να τονίσουν το πόσο piece of cake (που λέμε και στο χωριό) ήταν οι εξετάσεις γι’ αυτούς.
Ας πάρουμε για παράδειγμα τον κλασσικό επιτυχημένο νεανία που βγαίνει στα τηλε-παράθυρα με λεζάντα ”ο πρώτος των πρώτων”, προκειμένου να μιλήσει για την εμπειρία των Πανελληνίων, την προσπάθεια του και τον τρόπο με τον οποίο τα κατάφερε.
Μοιραία, η πρώτη ερώτηση είναι ”πόσο διάβασες για να τα καταφέρεις;”.
Και εκεί έρχεται το μεγάλο χτύπημα.
 ”Εντάξει, διάβαζα 2 ώρες τη μέρα, μη φανταστείτε κάτι τρομερό.”
– 2 ώρες τη μέρα; Μα δεν είναι λίγο;
– Όχι, όχι. Για μένα ήταν υπεραρκετό, είχα το σύστημά μου!
– Και από εξόδους; Πόσες έκοψες το μήνα;
– Καμία! Έβγαινα κάθε Παρασκευή και Σάββατο χαλαρά!
– Κάτι που να σου έλειψε όλο το χρόνο;
– Δεν μπορώ να σκεφτώ κάτι! Ειλικρινά, δεν στερήθηκα τίποτα!
– Οι γονείς σου σε βοήθησαν;
– Μα φυσικά! Δε με πίεσαν στιγμή, μου έχουν απόλυτη εμπιστοσύνη!
– 5ήμερη;
– Εχμ, δεν πήγα, δεν ήθελα να χαλάσω το πρόγραμμά μου.
Στη συνέχεια, πέφτει στο τραπέζι η δυσκολία των θεμάτων.
– Γενικά, τα φετινά θέματα χαρακτηρίστηκαν τα πιο δύσκολα της δεκαετίας. Έτσι δεν είναι;
– Δε νομίζω. Αν ήσουν σωστά προετοιμασμένος, όλα ήταν βατά.
Το καλύτερο, όμως, μένει για το τέλος. Η ερώτηση για την επαγγελματική αποκατάσταση είναι προ των πυλών.
– Σε ποιά σχολή θέλεις να περάσεις;
– Νομική, είναι το όνειρό μου.
– Οι γονείς σου τι λένε;
– Εντάξει, δε με πιέζουν. ” Ό,τι μου αρέσει” λένε.
– Αν επιτρέπεται, τι δουλειά κάνουν;
-(παύση) Ε, έχουν ένα δικηγορικό γραφείο…

Αυτά και ευχαριστώ.
Φιλιά!
Advertisements
Αρέσει σε %d bloggers: