Φρέσκα

Θου, Κύριε! 23 – Like a boss

από τον Ανερμάτιστο

 

 Χελόου ιματζινίστες!
Πώς πάει; Ελπίζω να είστε καλά και να περνάτε υπέροχα τις μέρες σας!
Παρόλο που ο καιρός μας μπερδεύει λιγάκι το τελευταίο διάστημα, οδηγώντας μας σε συνεχείς αλλαγές mood (Μεσσηνιακό), εμείς δεν πτοούμαστε.
Έτσι λοιπόν, πιστοί στο ραντεβού μας, βρισκόμαστε για ακόμα  εδώ, προκειμένου να πάρουμε την καθιερωμένη “δόση” από τις περιπέτειες του ξεχωριστού ήρωά μας.

Και φυσικά, αυτός δεν είναι άλλος από τον αγαπημένο μικρών και μεγάλων, τον ακαταμάχητο Ελληναρά.
Η αλήθεια είναι πως, καίτοι έχουμε αναφερθεί σε πολλά από τα χαρακτηριστικά του Ελληναρά, δεν έχει τύχει να κάνουμε κάποια αναφορά στις επαγγελματικές του δραστηριότητες. Αυτό, βέβαια, δεν είναι καθόλου παράξενο, μιας και ο φίλος μας είχε δει το όνειρο από πολύ μικρός.
Για να μην πολυλογώ όμως, εξηγούμαι ευθύς αμέσως.
Όπως έχουμε αναφέρει και στο παρελθόν, ο Ελληναράς είχε ανέκαθεν την εντύπωση πως αποτελεί κάτι ξεχωριστό, ένα είδος ανθρώπου που ευδοκιμεί σπάνια στον πλανήτη Γη και, όπως είναι λογικό, αξίζει ειδικής μεταχείρισης.
Έτσι, όταν αποφοίτησε (μετά κόπων και βασάνων) από το σχολείο και έφτασε η στιγμή να αποφασίσει για το μέλλον του, δεν υπήρχαν περιθώρια για λοξοδρομήσεις. Τα πράγματα ήταν πολύ ξεκάθαρα.
Κάτι η επιρροή της οικογένειας, κάτι η φυσική του έπαρση και τσουπ! Το κακό δεν άργησε να γίνει.
Ο φίλος μας ήταν απόλυτα σίγουρος για το επάγγελμα που θα ακολουθούσε. Βασικά, ήταν σίγουρος πως δεν θα ακολουθούσε κανένα επάγγελμα. Άλλωστε, είναι από τους ανθρώπους που δε μπορούν να μπουν σε καλούπια, πολλώ δε μάλλον να υπακούσουν σε εντολές άλλων.
Στην πραγματικότητα, γνώριζε πολύ καλά πως ήρθε σ’ αυτό το μάταιο κόσμο για έναν πολύ συγκεκριμένο σκοπό: για να είναι αφεντικό.
Τί κι αν δεν είχε ιδέα από επιχειρήσεις, τί κι αν δεν είχε δουλέψει ούτε λεπτό στη ζωή του.
Όπως καταλαβαίνετε, τίποτα δεν ήταν ικανό να σταθεί εμπόδιο στα μεγαλεπήβολα σχέδια του ήρωά μας. Έτσι, με σύμμαχο την οικογένεια, επιστράτευσε κάθε πιθανό και απίθανο μέσο προκειμένου να πραγματοποιήσει το όνειρό του.
Ξεκινώντας από τραπεζικά δάνεια και υποθήκες και φτάνοντας σε…κομψά αλισβερίσια με τοκογλύφους και λοιπούς ”ευγενείς”, κατάφερε να συγκεντρώσει το απαιτούμενο κεφάλαιο. Και κάπως έτσι, το πρώτο του επιχειρηματικό βήμα ήταν γεγονός.
Όπως ήταν φυσιολογικό, βέβαια, ένα αφεντικό δε θα μπορούσε να μοιάζει με απλό, καθημερινό άνθρωπο. Συνεπώς, ο φίλος μας αποφάσισε πως θα πρέπει να προσαρμόσει το στυλ του στις ανάγκες της νέας πραγματικότητας, ξοδεύοντας σεβαστά ποσά προκειμένου να τέρψει τη ματαιοδοξία του. Εδώ που τα λέμε, Ελληναράς επιχειρηματίας χωρίς πανάκριβο πούρο, φιρμάτο κοστούμι και χρυσούν ωρολόγιον, γίνεται; Δε γίνεται.
Κάπως έτσι, η επιχείρηση ξεκίνησε δυνατά. Τα έσοδα ήταν πολλά, τα ουίσκια (sic!) έδιναν και έπαιρναν και ο φίλος μας ήταν πανευτυχής. Για αποδείξεις, δε, ούτε λόγος. Ως γνωστόν, άλλωστε, αυτά είναι για τους φλώρους!
Ξάφνου όμως, εκεί που όλα έμοιαζαν ρόδινα, οι πελάτες άρχισαν να λιγοστεύουν, ο τζίρος να πέφτει αισθητά και ο φίλος μας να αναρωτιέται: τί έχουν τα έρμα και ψοφάν;
Η απάντηση λίγο-πολύ γνωστή. Δυστυχώς για τον ήρωά μας, η κρίση είχε χτυπήσει και τη δική του πόρτα. Εν ολίγοις, το όνειρο έληξε άδοξα, καθώς η επιχείρηση διαλύθηκε εις τα εξ ων συνετέθη.
Έτσι, ο φίλος μας, άνεργος πια, επέστρεψε στη θαλπωρή της μητρικής αγκαλιάς, με μυριάδες παράπονα για την Ελλάδα που “τρώει τα άξια παιδιά της”.
Τελικά, ίσως η ζωή να μην είναι τόσο άδικη.
 Φιλιά!

http://anermatistos.blogspot.gr/

Advertisements
Αρέσει σε %d bloggers: