Φρέσκα

αξίζει το τίμημα;

XSAP_4817072101

Τελευταίο κατεβάζω πάντα το μεγάλο ρολόι της τάξης.

Πριν είχαν κατέβει απ’ τους τοίχους οι χάρτες, οι ζωγραφιές, οι εργασίες των παιδιών, είχαν μαζευτεί στις κούτες τους δεκάδες μικροπράγματα που ήταν σκόρπια σε κάθε γωνία της αίθουσας, τακτοποιήθηκε το κουτί των φετινών αναμνήσεων.

– Γιατί δεν πετάς τίποτε; Αφού δεν τα ξαναχρησιμοποιείς ποτέ. Πού θα τα βάλεις όλα αυτά; Δεν έχουμε άλλο χώρο.

Κάθε χρόνο συσσωρεύονται όλο και πιο πολλά. Κάθε χρόνο όλο και περισσότερα παιδικά προσωπάκια στριμώχνονται στο μυαλό σου. Διεκδικούν αποφασιστικά ένα κομμάτι απ’ τις αναμνήσεις σου με τα πιο νέα να σπρώχνουν προς τα πίσω στο χρόνο, στη λήθη(?), τα παλιότερα.

XSAP_4320160601

Τελευταίο κατεβάζω πάντα το μεγάλο ρολόι της τάξης.

Του βγάζω τις μπαταρίες, οι δείχτες του σταματούν, ο χρόνος παγώνει στην άδεια αίθουσα και στο μυαλό στροβιλίζουν για άλλη μια φορά τα λόγια [1] του Φρανκ Μακ Κορτ:

«Κάποιος έπρεπε να μου είχε πει. Ε, Μακ, η ζωή σου, Μακ, τριάντα χρόνια απ’ τη ζωή σου, Μακ, θα είναι σχολείο, σχολείο, σχολείο, παιδιά, παιδιά, παιδιά, γραπτά, γραπτά, γραπτά, διάβασε και διόρθωσε, διάβασε και διόρθωσε, βουνά ολόκληρα από γραπτά να σωρεύονται στο σχολείο, στο σπίτι, μέρες και νύχτες να διαβάζεις […] Θα στραβωθείς διαβάζοντας τον Τζόυ και τη Σάντρα, τον Τόνυ και τη Μισέλ, μικρές αγωνίες, πάθη κι εκστάσεις. Βουνά ολόκληρα από παιδικές ασημαντότητες Μακ.

Αν άνοιγαν το κεφάλι σου, μέσα θα έβρισκαν χιλιάδες εφήβους σκαρφαλωμένους σε κάθε σπιθαμή του μυαλού σου. Κάθε Ιούνιο αποφοιτούν, μεγαλώνουν, εργάζονται και προχωράνε. Θα κάνουν παιδιά, Μακ, που θα ‘ρθουν σε σένα κάποια μέρα για να τους μάθεις Αγγλικά, κι εσύ θ’ απομένεις εκεί, αντιμέτωπος μ’ ένα ακόμα εξάμηνο γεμάτο Τζόυ και Σάντρες και Τόνυ και Μισέλ, και θ’ αναρωτηθείς: Αυτό είναι όλο; Αυτός θα είναι ο κόσμος σου για τα επόμενα είκοσι ή τριάντα χρόνια;

Να θυμάσαι ότι, αν αυτός θα είναι ο κόσμος σου, είσαι κι εσύ ένας απ’ αυτούς, ένας έφηβος.
Ζεις σε δυο κόσμους.
Είσαι μαζί τους, μέρα μπαίνει – μέρα βγαίνει, και δεν μπορείς να φανταστείς, Mακ, τι επιπτώσεις έχει αυτό στο μυαλό σου.

Αιώνιος έφηβος.

Θα φτάνει ο Ιούνιος, και τότε γεια και χαρά σου, δάσκαλε, χαρήκαμε που σε γνωρίσαμε, η αδερφή μου θα είναι στην τάξη σου τον Σεπτέμβριο.
Όμως αυτό είναι μόνο η μία όψη του νομίσματος, Μακ. Σε κάθε σχολική τάξη, πάντα κάτι συμβαίνει.
Σε κρατάνε σ’ εγρήγορση.
Σε διατηρούν φρέσκο.
Δεν θα γεράσεις ποτέ, αλλά ο κίνδυνος είναι ότι μπορεί να έχεις για πάντα το μυαλό ενός εφήβου.

Αυτό είναι πραγματικά πρόβλημα, Μακ.
Συνηθίζεις να μιλάς σ’ εκείνα τα παιδιά στο επίπεδο τους. Ύστερα, όταν πηγαίνεις σ’ ένα μπαρ για να πιεις μια μπίρα, ξεχνάς πώς πρέπει να μιλάς στους φίλους σου κι εκείνοι σε κοιτάζουν κάπως. Σε κοιτάζουν λες και μόλις κατέβηκες από άλλον πλανήτη, κι έχουν δίκιο. Όταν μπαίνεις κάθε μέρα μες στην τάξη, αναπόφευκτα ζεις σε άλλο κόσμο, Μακ.»

XSAP_20170620012510

Κατεβάζω το μεγάλο ρολόι, βγάζω τις μπαταρίες του, οι δείχτες του σταματούν, ο χρόνος παγώνει και χιλιάδες μικρές «παιδικές ασημαντότητες» παγώνουν μαζί του καθώς στρογγυλοκάθονται στα κουτάκια του μυαλού.

Αιώνιο παιδί! Δεν είναι μικρό πράγμα.

Ίσως να αξίζει το τίμημα.

XSAP_2117141901


[1] Φρανκ Μακ Κορτ, Ο Δάσκαλος Μια αυτοβιογραφία, Scripta 2006

Advertisements
Αρέσει σε %d bloggers: