Φρέσκα

Ένα θερινό κείμενο… για ένα σινεμά που δεν υπάρχει

 Φυγή προς το όνειρο.
Μια δημοτική κίνηση με νόημα…

Αλιεύσαμε από το διαδίκτυο το παρακάτω κείμενο που προέρχεται από τον Δημοτικό Θερινό Κινηματογράφο ΣΙΝΕ ΘΕΡΜΑΙΣ στην αγαπημένη συμπρωτεύουσα.

Επικροτούμε και σας το παραθέτουμε… με την ελπίδα ότι όσοι από τους συμπολίτες μας αισθάνονται την ίδια ανάγκη με τους imaginistes, θα στηρίξουν μια κίνηση που θα έχει στόχο τη δημιουργία ενός Δημοτικού θερινού κινηματογράφου στην περιοχή μας.

Η ΣΥΜΜΕΤΟΧΙΚΗ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ ΤΗΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ ΕΝΟΣ ΘΕΡΙΝΟΥ ΣΙΝΕΜΑ, ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΑΠΟΨΗ ΜΑΣ ΚΟΡΥΦΑΙΑ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΗ – ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ, ΠΟΥ  ΜΑΣ  ΕΝΩΝΕΙ Σ’ ΕΝΑ ΜΕΓΑΛΟ ΣΤΟΧΟ .

“Ο θερινός κινηματογράφος είναι ένας από τους πιο αγαπητούς θεσμούς της ελληνικού τύπου ψυχαγωγίας. Είναι ένα στοιχείο της πολιτισμικής ταυτότητας των Ελλήνων και μια ωραία στιγμή στη μνήμη πολλών γενεών.
Ο κινηματογράφος από την πρώτη στιγμή της εμφάνισής του στην Ελλάδα, ως είδος ψυχαγωγίας, έγινε ιδιαίτερα δημοφιλής στα πλήθη του κόσμου που συνέρρεαν στις αίθουσες για να παρακολουθήσουν ελληνικές και ξένες ταινίες.
Οι πρώτοι θερινοί κινηματογράφοι αποτελούσαν απλοϊκές κατασκευές με την αναγκαία οθόνη προβολής και τον χώρο με τις καρέκλες για το φιλοθεάμον κοινό, αλλά και το αναψυκτήριο, την καμπίνα προβολής και τους χώρους υγιεινής.
Στις δεκαετίες μετά τον πόλεμο, κυρίως του ’60 και ’70, οι θερινοί κινηματογράφοι άνθισαν και έγιναν από τους πιο πολυσύχναστους χώρους συγκέντρωσης στα αστικά κέντρα.
Ήταν ο χώρος όπου αναδείχθηκαν και λατρεύτηκαν οι δημοφιλέστεροι ηθοποιοί του ελληνικού και ξένου κινηματογράφου.
Το αγιόκλημα, η βουκαμβίλια και το γιασεμί, η γάτα που κατά λάθος μπήκε στο χώρο του κινηματογράφου, η κρύα μπύρα και το χαλίκι, τα πάνινα καθίσματα, είναι “τελετουργικά” στοιχεία του θερινού κινηματογράφου και για πολλούς πολύ σημαντικότερα από μια τέλεια τεχνικά οθόνη ή τον καταιγιστικό ήχο των multiplex, σύγχρονων αιθουσών κινηματογράφου.
“Η μαγεία του θερινού κινηματογράφου” με τον ουράνιο θόλο πάνω από τους θεατές να δημιουργεί μια δεύτερη σκηνή προς την οποία συχνά δραπετεύει το μάτι.
Το θερινό σινεμά έχει μια γεύση νοσταλγίας. Μια νοσταλγία για τις δειλές αρχές του κινηματογράφου, όταν ο χώρος του σινεμά ήταν χώρος συνάντησης, κοινωνικής συναναστροφής, κρυφών φιλιών, η μοναδική έξοδος που επιτρεπόταν.
 Μερικές φορές ήταν και η μοναδική διέξοδος από τη σκληρή βαρετή καθημερινότητα. Μια φυγή προς το όνειρο.
Υπάρχει μια νοσταλγία για εκείνη την εποχή, πριν εξοικειωθούμε με τα εντυπωσιακά οπτικοακουστικά μέσα τότε που λατρεύαμε ινδάλματα, ταυτιζόμασταν με τους αστέρες, ονειρευόμασταν τον εαυτό μας πρωταγωνιστή παράξενων ιστοριών.
Θερινό σινεμά απλό ρομαντικό πράγμα που μπορεί να κάνει κάποιος στην εποχή μας, στη ζωή της σύγχρονης μεγαλούπολης.
Κανείς δεν μπορεί να αντισταθεί στην ομορφιά μιας καλοκαιρινής νύχτας λουσμένης στο φως του φεγγαριού με μια ιστορία της 7ης τέχνης να “ξεδιπλώνεται” στην οθόνη.
Εσείς πότε πήγατε τελευταία σε κάποιο Θερινό Σινεμά;”
Πηγή: http://www.myfilm.gr/2874
Advertisements
Αρέσει σε %d bloggers: