Φρέσκα

THIS IS THE END

του Γιάννη Παπασταθόπουλου

Δώδεκα λεπτών σιγή για κάθε θάνατο που δεν πενθούμε ή αρνούμαστε να δεχτούμε, μικρό, καθημερινό σχεδόν αόρατο, απ’ αυτούς που έχουμε μάθει να ζούμε μαζί τους και να μη μας τρομάζουν.

Λίγων λεπτών σιγή με τη μουσική όμως τέρμα δυνατά ίσως γιατί έτσι μόνο μπορεί να συγκεντρωθεί κανείς και να πενθήσει για κάθε σχέση που έχει ξοφλήσει αλλά παίρνει τεχνητές αναπνοές μέσα από τη ρουτίνα της καθημερινότητας.
Για όλες τις λέξεις που δεν λέγονται μα κρύβονται δύσθυμες, βαριές κάτω από το χαλάκι μιας ευγένειας υποκριτικής, ίδιες με μοναχικούς ελέφαντες μέσα στο δωμάτιό σου που επιμένεις να μη βλέπεις, για όποια δουλειά σε παίρνει μέσα της κάθε πρωί με το ζόρι και δεν αντέχεις να την αλλάξεις, για όλα εκείνα τα φιλιά και τις αγκαλιές που δεν δίνεις στον δρόμο από τύψεις κι ενοχές μήπως και πει τίποτα ο κόσμος. Για όλα εκείνα τα παιδιά που σε ακυρώνουν επειδή δεν μοιράζονται ίδια όνειρα, ίδιες συμπεριφορές και ίδιες απόψεις με σένα για το τί είναι σωστό ή λάθος κι ας μοιράζεστε το ίδιο επώνυμο, για τη παιδική σου ηλικία που ξέχασες σε κάποιο πατάρι μαζί με τα κουκλάκια σου και τώρα που μετακόμισες σε άλλες ηλικίες την έχεις ξεχάσει μόνη της αναπολώντας μόνο τα κουκλάκια. Δώδεκα λεπτών σιγή για κάθε φόβο μπροστά στην απόρριψη, στον χωρισμό, στο να μείνει κανείς μόνος, στην ανάγκη να κάνεις παιδιά για να σώσεις μια σχέση, έναν γάμο, ένα τραγούδι για να διασκεδάσεις την αγωνία τού να θες να ζήσεις ακόμη κι αν πονάει πιο πολύ κι απ’ τον θάνατο.
πηγή: http://thesosimpleproject.wordpress.com

Advertisements
Αρέσει σε %d bloggers: