Φρέσκα

«Εντός και επί τ’ αυτά!»

Γράφει η Σοφία Πλεξίδα

Πώς μπορείς να αντιληφθείς την πιο ερωτική, φλογερή και ξέγνοιαστη εποχή του χρόνου όταν βρίσκεσαι «εντός των τειχών»? Γίνεται το «κλεινόν άστυ» να μετατραπεί σε έναν εφάμιλλο παράδεισο με αυτόν μιας θέας με φόντο το απέραντο βαθύ μπλε?
Πώς η τρέλα που κυβερνά τον busy άνθρωπο της εποχής μας και τον καθιστά ανίκανο να αντιληφθεί τις αλλαγές που συντελούνται γύρω του μπορεί να δώσει τη θέση της στη συνειδητοποίηση του ερχομού της «ελευθερίας»?

Αυτή η πόλη που όλοι λατρεύουμε να μισούμε για τις υπόγειες, σκοτεινές, μυσταγωγικές και καλά κεκαλυμμένες ομορφιές της μπορεί ακόμη να σε κάνει να την ερωτευτείς και ν’ αντιληφθείς μέσα από αυτή την πεμπτουσία των εποχών. Μπορεί να νιώθεις πολλές φορές φυλακισμένος στα τσιμεντένια κτήριά της και στις γεμάτες μποτιλιάρισμα «αρτηρίες» της, όμως αν δεις λίγο προσεκτικά είναι αυτή που σου φανερώνει ότι το μάλλινο έδωσε πλέον τη θέση του στο πολυπόθητο μακό.
Όταν στα ακουστικά σου παίζει πλέον το «Καλοκαιρινές διακοπές για πάντα» αντί του «Γιατί έξω έχει κρύο»…
Όταν τα μουντά χρώματα στη ντουλάπα σου δίνουν τη θέση τους στα έντονα… Όταν έρχεται η αγγαρεία της τακτοποίησης των καλοκαιρινών…
Όταν ξεθάβεις τυχαία κάποιο κολιέ από κοχύλια μαζεμένα από κάποιο νησί… Όταν αλλάζεις αφρόλουτρο με μυρωδιά από τα κύματα της Μεσογείου και το άρωμά σου έχει πλέον μυρωδιά φρούτων και λουλουδιών από μπαξέδες των τεσσάρων άκρων της γης…
Όταν άλλη μια στρατιά Πανελληνίων περνά, φορτώνοντάς σε με ένα ακόμη χρόνο στην πλάτη σου… Όταν άλλη μια εξεταστική αρχίζει και μαζί της η αντίστροφη μέτρηση για τις διακοπές… Όταν κάνεις 15 λεπτά να διαβάσεις μια αράδα ξεμυαλισμένος από τις αχτίνες του ήλιου που τρυπούν το τζάμι σου…
Όταν τα στενά της Πλάκας γεμίζουν ανθισμένες βιολετί βουκαμβίλιες  μεταφέροντάς σε, νοητά, σε κάποιο πλακόστρωτο σοκάκι… Όταν ο καφές στο Γιασεμί αποκτά άλλη διάσταση… Όταν η βόλτα στη Διονυσίου Αεροπαγίτου δεν γίνεται βιαστικά αλλά αργά και απολαυστικά…
Όταν τα μνημεία της πόλης γίνονται στέκια όχι μόνο από τους αθεράπευτα ρομαντικούς της τέχνης αλλά από κάθε ηλικία… Όταν η γρανίτα με γεύση φράουλα και θέα τη φωτισμένη Ακρόπολη σου αρκεί…
Όταν κλασικές ταινίες στη Riviera και το Vox στα Εξάρχεια ικανοποιούν και το κάθε απαιτητικό και ψαγμένο «σινέ-πνεύμα»… Όταν ο κύριος στην καντίνα του θερινού σινεμά στο Θησείο σε κερνάει γλυκό του κουταλιού κεράσι…

Όταν το ξυλάκι από το ψυγείο της γειτονιάς έρχεται να σου θυμίσει τα παιδικά σου χρόνια… Όταν τα τραμ και τα λεωφορεία γεμίζουν για τις παραλίες της πρωτεύουσας… Όταν κρέμονται ηλιοκαμένα χέρια στα αμάξια και πόδια βαριεστημένων συνοδηγών… Όταν η μυρωδιά του αντηλιακού πλημμυρίζει την ατμόσφαιρα…
Όταν ο cappuccino αντικαθίσταται από τον freddo… Όταν τα χέρια σου κολλάνε από τους γερμάδες και πιάνεται το σαγόνι σου φτύνοντας κουκούτσια από το κατακόκκινο καρπούζι…
Να, λοιπόν, πως υποσυνείδητα υποδέχεσαι το γλυκό καλοκαιράκι. Το σώμα σου και όλη σου η ύπαρξη το προσδοκά όλο το χρόνο!

«Ω σώμα του καλοκαιριού γυμνό καμένο, φαγωμένο από το λάδι και το αλάτι, σώμα του βράχου και ρίγος της καρδιάς…» Οδυσσέας Ελύτης

Advertisements
Αρέσει σε %d bloggers: