Φρέσκα

Φώτα πορείας

του Ανερμάτιστου

Βάλε ζώνη.
-Τα ‘μαθες τα φώτα; Ποια είναι τα μεγάλα;
-Τα φώτα πορείας, ξέρω.
Ξεκίνα, βάλε πρώτη, φύγαμε.
Γκάζι – συμπλέκτης – φρένο.
Γκάζι – συμπλέκτης – φρένο.
Και πάλι.
Και δώστου.
Και να μουγκρίζει το μασίν.
-Πρόσεξε, θα σου σβήσει.
Ή θα μου σβήσει ή θα το ξεμερδίσω.
Και το άγχος περίσσιο, κάθε μέρα.
Άυπνος, πώς να συγκεντρωθείς άυπνος…
Θα μου πεις, πρώτη φορά είναι;
Όχι, δεν είναι.
Και να τ’ ακούει ο Ιάπων.
Γκρίνια-ανασφάλεια-απαισιοδοξία.
Δε βαρυγκομάει όμως, στηρίζει.
Ακούει, μιλάει, συμβουλεύει.
Κάθε μέρα.
Και πάλι.
Και δώστου.
Είναι ήρωας που με αντέχει.
Κι ο Θύμιος, ετοιμοπόλεμος.
Και ψάξε τα δρομολόγια.
-Έχει αεροδρόμιο εκεί;
-Έχει.
-Κάνει 200 ευρώ η πτήση…
-Φτου, γκαντεμιά.
Δεν πειράζει.
Και πάλι καλά είμαστε.
Κι ο Σμόουκ γλυκός, όπως πάντα.
Παίξε, να βγάλουμε 2 κατοστάρικα.
-2 κατοσταρικάκια ρε αδερφέ, πολλά είναι;
Και χάσε.
Και ξαναπαίξε.
Και πάλι τζίφος.
Δε μας θέλει, δε βγαίνουμε για Μυτιλένε φέτο.
Δε γαμιέται, ο Αύγουστος είναι κοντά.
Θα ξαναβρεθούμε.
Στα ίδια μέρη, στα σάπια μέρη.
Όπως πάντα.
Μια αγαπημένη ρουτίνα.
Κι ο Θράσος, η σταθερή μου έγνοια.
Μην καβαλήσει αυτό το διάολο.
Ψήνεται κάθε μέρα, σωστό σκυλί.
Του βγαίνει η πίστη, αντέχει όμως.
Τι να του πω εγώ.
Είναι μπροστά, είναι στο δρόμο του.
Τον καμαρώνω.
Κι οι γάτοι.
Κι οι γάτες.
Με αντέχουν ακόμα.
Κάνουν υπομονή, δεν έχω παράπονο.
Γκρινιάζω πολύ, τακτικά.
Κι όταν δε γκρινιάζω, θολούρα.
Και δώστου το χελιδόνι.
Και δώστου ο ακροβάτης.
Και δώστου ο καφενές.
Πρωινά μηνύματα, ακαταλαβίστικα.
Τρέχα γύρευε…
Και δεν είσαι και σούπερ, φαίνεται.
Τί πειράζει όμως.
Σιγά, μιά κακή φάση.
Μιά σκοτεινιά.
Και τι κάνουμε στην σκοτεινιά;
Ανάβουμε τα φώτα πορείας, αυτό κάνουμε.
Κι όμως, αυτά είναι ήδη αναμμένα.
Ήταν πάντα αναμμένα, κι ας μην το έβλεπα.
Και κάπως έτσι νιώθω ασφαλής, νιώθω εντάξει.
Είμαι εντάξει.
Advertisements
Αρέσει σε %d bloggers: