Φρέσκα

Στο Μπραχάμι μιας άλλης εποχή… 17 – Τα μαλλιά κουβάρια

του Μιχάλη Δήμα

Σάββατο 25 Απριλίου 2015. Είδε τυχαία το πρόσωπό του στον καθρέφτη μια βιτρίνας. Πέρασε την παλάμη του στο μάγουλο και ένιωσε την αγριάδα από τα γένια του. Αξυρισιά με τα όλα της. Εβδομαδιαία και βάλε. Σίγουρα ήθελε ξύρισμα και μάλιστα επειγόντως, αν ήθελε να μην τον περνάνε για αγριάνθρωπο. Μια διαδικασία που πάντοτε βαριόταν. Νεώτερος, χρόνια πριν το απολάμβανε στο κουρείο της γειτονιάς του. Επέτρεπε στον εαυτό του, κάποιες φορές, αυτή τη μικρή πολυτέλεια. Κουρείο ΤΑ ΜΑΛΛΙΑ ΚΟΥΒΑΡΙΑ. Φώτης Νικόλης και Yιός.

Το όλο τελετουργικό τον γοήτευε, καθώς και η ατμόσφαιρα που επικρατούσε στο μαγαζί. Η αναμονή μέχρι να έρθει η σειρά του, ξεφυλλίζοντας κάποιο περιοδικό, χαζεύοντας την κίνηση στο δρόμο, ή πιάνοντας κουβέντες από τη συνομιλίες πατέρα και γιου με τους πελάτες, που ήδη βρίσκονταν στις πολυθρόνες.
Και ύστερα η ιεροτελεστία πάνω στο πρόσωπό του. Το άπλωμα της σαπουνάδας με το πινέλο, οι χορευτικές κινήσεις της φαλτσέτας, που αποκάλυπταν κομμάτι κομμάτι καθαρό και ροδοκόκκινο το μούτρο του. Και ακόμα τα καλαμπούρια και οι ατάκες του Κώστα, το μασάζ με τη νιβέα και τα μπατσάκια που συνόδευαν το άπλωμα της κολόνιας. Μια μυσταγωγία που έφτανε στην κορύφωση με το τράβηγμα της πετσέτας και το κλασικό με τις υγείες σου.
Έβγαινε πάντα από το κουρείο με ένα αίσθημα ευεξίας και ευδιάθετος. Έτσι του γεννήθηκε η επιθυμία να ρίξει μια ξούρα σε μπαρμπέρικο, αλλά γύρω από την πλατεία της Νέας Σμύρνης δεν βρήκε πουθενά και απογοητεύτηκε…
Στο κουρείο παραμονές Αγίου Δημητρίου
Τρίτη 20 Οκτωβρίου 2015. Τότε που έψαχνε απεγνωσμένα για κουρείο στη Νέα Σμύρνη δεν είχε βρει τελικά και ξενέρωσε. Κυριλέ περιοχή σκέφτηκε. Στο Μπραχάμι όμως βρήκε εύκολα και έγινε τακτικός πελάτης. Αφήνεται χαλαρός στις περιποιήσεις των έμπειρων χεριών του μπαρμπέρη και θυμάται τη σκηνή από «Το Λάθος» του Σαμαράκη που κρατούμενος και επιθεωρητής ξυρίζονται εναλλάξ και μάλιστα και κόντρα. Ή του έρχονται σκηνές από Το Κουρείο του Κουμανταρέα με όλο το λανθάνοντα ερωτισμό που κυριαρχεί στα έργα του.
Περιμένοντας ξεφυλλίζει κάτι περιοδικά λαιφ στάιλ. Λαμπερά χαμόγελα αποκαλύπτουν άψογες οδοντοστοιχίες. Παρελαύνουν μπροστά του όλοι οι επώνυμοι σε στιγμές προσωπικής ευτυχίας. Επίδειξη πλούτου και άνεσης. Που και που κάποια τολμηρή φωτογραφία μοντέλου. Εδώ στέκεται περισσότερο. Θιασώτης της γυναικείας ομορφιάς ων, μέχρι που ακούει το ξεσκόνισμα της καρέκλας με την πετσέτα και τη φωνή του κουρέα να του λέει περάστε. Όπως συνήθως με τη μηχανή του λέει και μετά ένα ξύρισμα.
Σε λίγες μέρες η λεωφόρος θα σημαιοστολιστεί για την παρέλαση σκέφτεται. Κάποτε παρέλαυνε και αυτός, μιλάμε για τον περασμένο αιώνα έφηβος μαθητής τότε. Μα πιο πολύ από τις παρελάσεις του έχει χαραχτεί στη μνήμη του μια φορά που είχε λάβει μέρος στην περιφορά της εικόνας του πολιούχου στο τιμητικό άγημα. Με την ανάλογη περιβολή, το δεξί χέρι να κρατάει πίσω από την πλάτη το αριστερό στο ύψος της κλείδωσης – ένα είδος υπό μάλης χωρίς όπλο -και κάτω από τους ήχους του πένθιμου εμβατηρίου να συνοδεύει την εικόνα στην προκαθορισμένη διαδρομή. Ο αργός βηματισμός και η κατανυκτική ατμόσφαιρα τον συγκινούσαν ιδιαίτερα. Από τη τζαμαρία του κουρείου βλέπει τον εαυτό του συγκεντρωμένο να συντονίζει το βήμα του με την υπόκρουση της φιλαρμονικής. Έξω στο δρόμο πέρναγε αργά η λιτανεία στη μικρή πλατεία έβρεχε Αγίου Δημητρίου ανήμερα τραγουδούν οι Κατσιμιχαίοι.
Από τότε τον κυνηγούσαν τα αγήματα αποδόσεως τιμών. Σαν ναύτης είχε λάβει μέρος σε πολλά. Η στολή εξόδου έπρεπε να είναι στην πένα, καθαρή και φρεσκοσιδερωμένη και τα άρβυλα καθρέφτες. Ατέλειωτες ώρες ορθοστασίας κάτω από ήλιο, κρύο ή και βροχή ακόμη. Οι τιμές έπρεπε να αποδοθούν πάση θυσία και στη θητεία του απέδωσε ου ολίγες. Σε καθέλκυση πολεμικού πλοίου, στην Πάρο τον Δεκαπενταύγουστο, σε αφίξεις επισήμων μέχρι και σε κηδεία υψηλόβαθμου αξιωματικού. Εδώ το υπό μάλης ήταν με όπλο και ήταν η μοναδική φορά που είχε ρίξει κατά τη διάρκεια της θητείας του, στον αέρα φυσικά, σαν αποχαιρετισμό στον εκλιπόντα.
Έξω στο δρόμο πέρναγε αργά η λιτανεία στην μικρή πλατεία έβρεχε Αγίου Δημητρίου ανήμερα…
Με τις υγείες σας του είπε ο κουρέας και τον επανέφερε στο τώρα…

Αναδημοσίευση από imaginistes. com 27/10/15

Advertisements
Αρέσει σε %d bloggers: