Φρέσκα

Το γλυκό…της απιστίας!

του Δημήτρη Μπούτου (Bostanistas.gr)

Σαββατοκύριακο και δεν υπάρχει τίποτα ευτυχέστερο από τα καλέσματα, τα ανοιχτά σπίτια και τις παρέες συγκεντρωμένες γύρω από γεμάτα τραπέζια. Σε τέτοιες περιστάσεις βασιλεύει ο ρεφενές: έκαστος στο είδος του, ο καθένας συνεισφέρει με το φαγητό ή το γλύκισμα που τα καταφέρνει καλύτερα. Κέικ, λοιπόν. Τι συμβαίνει όμως όταν στην παρέα υπάρχουν μικροζητήματα, όπως η δυσανεξία στο αλεύρι του ενός, η αυστηρή δίαιτα του άλλου μα και η λαχτάρα όλων για σοκολατένια επιδόρπια; Σωστή σπαζοκεφαλιά η μάζωξη. Αναγκαστική και μετά λύπης η απιστία στα κλασικά, αγαπημένα υλικά, το βούτυρο και το πολύτιμο αλεύρι. Η λύση; Ελαιόλαδο αντί για βούτυρο και αντί για αλεύρι… καθόλου αλεύρι – μόνο σκόνη αμυγδάλου!

Για το άπιστο, στην κλασική του εκδοχή, κέικ μας θα χρειαστούμε
  • ⅔ του φλιτζανιού ελαιόλαδο
  • 6 κουταλιές της σούπας κακάο
  • ½ φλιτζ. βραστό νερό
  • 2 κουταλάκια του γλυκού εχύλισμα βανίλιας
  • 1 ½ φλιτζ. αμύγδαλα τριμμένα σε σκόνη
  • ½ κουταλάκι του γλυκού μαγειρική σόδα
  • 1 πρέζα αλάτι
  • 1 φλιτζ. ζάχαρη
  • 3 μεγάλα αυγά
Προετοιμάζουμε τον φούρνο ζεσταίνοντάς τον στους 170 βαθμούς. Αλείφουμε με λίγο λάδι το σκεύος που τα το ψήσουμε και στρώνουμε στη βάση του ένα κομμάτι από χαρτί ψησίματος.
Μετράμε – είπαμε, η ζαχαροπλαστική θέλει ακρίβεια, δεν επιτρέπει ατζαμοσύνες – και κοσκινίζουμε το κακάο σε ένα μπολ και ρίχνουμε το ζεστό νερό ανακατεύοντας μέχρι να πάρει την όψη του γνωστού μας ροφήματος. Προσθέτουμε το εκχύλισμα βανίλιας και τα αφήνουμε να κρυώσουν κάπως. Σε ένα άλλο, μικρότερο, μπολ ανακατεύουμε τα λοιπά στερεά υλικά: τη σκόνη από τα αμύγδαλα με τη σόδα και το αλάτι. Ζάχαρη, ελαιόλαδο και αυγά στο μπολ του μίξερ και τα ανακατεύουμε ώσπου να φτιάξουμε μία εκρού αεράτη αλλά πυκνή κρέμα.
Κατεβάζουμε την ταχύτητα του μίξερ και προσθέτουμε το, όχι τόσο καυτό πια, μίγμα του κακάο – χωρίς να σταματάμε όμως το ανακάτεμα. Μόλις όλα ενωθούν, ακολουθεί η σκόνη των αμυγδάλων από το δεύτερο μπολ μας. Λίγο ανακάτεμα ακόμα με το μίξερ και τέλος δύο-τρία καλά ανακατέματα με τη σπάτουλα, φέρνοντας τα πάνω – κάτω. Το αποτέλεσμα θα είναι ένα υγρό, σκοτεινού χρώματος μεν αλλά λαχταριστά σοκολατένιο μίγμα. Μικρή βουτιά στη ζύμη με τα ακροδάχτυλα και ανυπόμονη δοκιμή απαραίτητες.
Το αδειάζουμε στο ταψί και το ψήνουμε, στην ίδια θερμοκρασία, για 40 έως 45 λεπτά – μέχρι να δούμε πως οι άκρες απομακρύνονται ελάχιστα από το σκεύος. Το κέντρο του ωστόσο θα πρέπει να φαίνεται ελαφρώς υγρό. Η γνωστή δοκιμή με το μαχαίρι: εδώ θα πρέπει κατά την έξοδο να παρασύρει και μερικά κομμάτια σοκολατένιας ζύμης, απόδειξη πως το γλυκό μας δεν έχει “στεγνώσει”.
Ξεφουρνίζουμε και το αφήνουμε να κρυώσει, μέσα στο ταψί του, για 10 περίπου λεπτά. Με μία μεταλλική σπάτουλα προσεκτικά διευκολύνουμε την έξοδό του. Περιμένουμε να κρυώσει – αστειεύομαι – ποιος μπορεί να περιμένει; Το κέικ μας, πέρα από υγιεινό, θα είναι αρκετά μαλακό και θα παραμείνει υγρό και νόστιμο για αρκετές μέρες. Πασπαλισμένη άχνη, παγωτό βανίλιας ή σαντιγί; Ακόμα και μια γενναία κουταλιά πάλλευκου γιαουρτιού θα το συνοδεύσει θαυμάσια!

 

Advertisements
Αρέσει σε %d bloggers: