Φρέσκα

ΓΙΑ ΠΟΥ ΤΟ ‘ΒΑΛΕΣ ΚΑΡΔΙΑ ΜΟΥ?

της Αλεξάνδρας Λαμπροπούλου (οδοιπορώντας…)

Δεν έχει σημασία για που ταξιδεύεις, που βρίσκεσαι, τι κάνεις και καμιά φορά με ποιους είσαι. Αν έχεις θέα θάλασσα, βουνό, ή τη λεωφόρο Συγγρού σε ώρα αιχμής. Σημασία έχει τι κουβαλάς μέσα σου, οι αποσκευές που θες ή δε θες έρχονται μαζί σου. Λαθρεπιβάτες αμείλικτοι και θρασείς. “Η πόλις θα σε ακολουθεί. Στους δρόμους θα γυρνάς τους ίδιους….” λέει ο ποιητής που ξέρει καλύτερα…

Η θέα μιας γαλήνιας θάλασσας, μπορεί να μην είναι καν μια γαλήνια θάλασσα. Η φαντασία μπορεί να την μετατρέψει σε ένα διάδρομο απογείωσης της καρδιάς για ένα παράλληλο σύμπαν, που είναι εκεί, ακριβώς δίπλα σου και σου διχάζει την ύπαρξη με την ακρίβεια χειρουργικού νυστεριού. Και η καρδιά τότε ταξιδεύει. Και ψάχνει με αγωνία να προσγειωθεί, πριν να τελειώσουν τα καύσιμα, εκεί που βρίσκονται οι ανεπίδοτες και ακήρατες αγάπες, εκεί που ο έρωτας και το όνειρο συνβασιλεύουν…
Και τότε, ο πόλεμος αρχίζει. Το συναίσθημα παλεύει να πάρει τον έλεγχο. Η νόηση όμως αντιστέκεται. Χτυπά και ξαναχτυπά, τραβά το χαλινάρι πίσω, σε γονατίζει, σε ρίχνει στο έδαφος πληγωμένο, με το κεφάλι κάτω. Εσύ τότε αντιστέκεσαι με δύναμη, σηκώνεις ανάστημα αλλά συνήθως… μάταια. Στο τέλος θα δηλώσεις μετάνοια, θα υποσχεθείς συνετές πράξεις και μάλιστα θα το κάνεις με ειλικρίνεια.
Αλλά μέσα σου ξέρεις ότι η πραγματική ζωή δεν είναι αυτό που ζεις καθημερινά αλλά εκείνο το άλλο… Υπάρχει? Δεν υπάρχει? Είναι όνειρο? Το φαντάστηκες? Το σίγουρο είναι, ότι αυτό σου δίνει την πρώτη χαρά σου το πρωί και με αυτό κοιμάσαι κάθε βράδυ. Το μόνο που εύχεσαι είναι να το ζήσεις λίγο μέσα στο «ελεύθερο» όνειρό σου. Αλλά και μέσα στη μέρα σου, εκεί προστρέχεις να πάρεις λίγη τροφή για την καρδιά σου, για να μην μαραζώσει και πεθάνει. Τούτη η πεζή ζωή μας είναι φτιαγμένη έτσι, ώστε να μπουκώνει το σώμα και τον εγκέφαλο μας…. αλλά η καρδιά μας λιμοκτονεί.
Θεόσταλτο δώρο το όνειρο, γιατί είναι τυχερός όποιος το έχει και δεν τον ρούφηξε, δεν τον κατασπάραξε η ζωή του. Μόνη δυνατότητα για να μπορέσεις να δραπετεύσεις από τον «πολιτισμό», και εκεί μέσα να βρεις χαρά, έμπνευση, νόημα, χτυποκάρδι, κουράγιο να συνεχίζεις, μέσα στην τόση πίεση που ζεις, στις υποχρεώσεις, στις αποτυχίες, στις απογοητεύσεις αλλά και στις επιτυχίες που ζητούν το αίμα σου για να συνεχίσουν να υπάρχουν.
Ευλογία το όνειρο, όποιο και αν είναι, όπως και αν το λένε. Καταλύτης στη ζωή και μόνη διαφυγή για ανθρώπους «τρελούς» που τολμούν πέρα από τα όρια, να ονειρευτούν και να πολεμήσουν με τους ανεμόμυλους…

 

“Never regret thy fall,
Oh Icarus of the fearless flight
For the greatest tragedy of them all
Is never to feel the burning light”

Oscar Wilde

Advertisements
Αρέσει σε %d bloggers: