Φρέσκα

Σελίδες ημερολογίου…42 – Η κίτρινη βαλίτσα και η αλογοουρά εκκρεμές

του Μιχάλη Δήμα

 

Τρίτη 11 Νοεμβρίου 2014. Είχε σταθεί μπροστά στη βιτρίνα με τα είδη ταξιδιού. Θαύμαζε τις μοντέρνες βαλίτσες. Αυτές με τα ροδάκια, τις πτυσσόμενες χειρολαβές, τις έξυπνες θήκες. Άψογος σχεδιασμός, εργονομία, λειτουργικότητα. Βαλίτσες για επαγγελματίες ταξιδιώτες. Για ανθρώπους που ταξιδεύουν για δουλειές, συνέδρια, λεπτές υποθέσεις που απαιτούν τακτ και διπλωματικές ικανότητες. Η δικιά του στο πατάρι φαντάζει μπροστά τους παλιομοδίτικη, ντεμοντέ, εκτός τόπου και χρόνου. Ξεχαρβαλωμένη, ταλαιπωρημένη, παροπλισμένη εδώ και χρόνια. Αλήθεια, από πότε έχει να ταξιδέψει; Πρέπει να πηγαίνουν χρόνια…

 

Του γυάλισε μία με ένα εκτυφλωτικό κίτρινο χρώμα. Καμία σχέση με αυτό το θλιβερό μπεζ-γκρι της δικιάς του. Θα είναι ασορτί και με το αντιανεμικό του αδιάβροχο. Και στο μέγεθος, ότι πρέπει. Ούτε πολύ μεγάλη ούτε πολύ μικρή. Όπως τη θέλει. Βολική και εύχρηστη στις μετακινήσεις. Κοιτάει την τιμή. Λόγω εκπτώσεων μείον εικοσιπέντε τοις εκατό. Μετράει και τα λεφτά στην τσέπη του. Είναι τυχερός. Του φτάνουν και περισσεύουν και κάτι ψιλά…

 

Αυτή η βαλίτσα του ξύπνησε το αίσθημα φυγής που είχε να νιώσει χρόνια. Θα την αγοράσει κι ας μην ξέρει πότε θα τη χρησιμοποιήσει. Ας υπάρχει για κάθε ενδεχόμενο. Θα την έχει γεμάτη στο κάθισμα του συνοδηγού. Δίπλα του, παρέα. Χωράει μια χαρά. Θα της δείχνει πιθανές διαδρομές στο χάρτη, αξιοθέατα και καταλύματα για διανυκτερεύσεις. Θα της μιλάει για τα μελλοντικά του σχέδια και τις λαθραίες αποδράσεις. Εμπιστευτικά. Όποτε φουλάρει το ρεζερβουάρ, σημαίνει φευγιό. Θα το καταλάβει από τη βελόνα. Θα της ανοίξει λίγο και το φερμουάρ ν’ αερίζεται, να την χτυπά ο φρέσκος αέρας. Θα τη δέσει και με τη ζώνη. Να παραμείνει όρθια και καμαρωτή καθ’ όλη τη διάρκεια του ταξιδιού. Στην πλάτη του καθίσματος του συνοδηγού θα ρίξει και το κίτρινο αδιάβροχο, αφού πηγαίνουνε πακέτο. Όσο για ποια εθνική οδό θα ακολουθήσουν θα τους το δείξει ένα κέρμα…
 
Τετάρτη 19 Νοεμβρίου 2014. Εκεί που περπάταγε αμέριμνος χαζεύοντας ασκόπως γύρω γύρω, άκουσε δίπλα του θρόισμα και ένα εξαίσιο άρωμα του χτύπησε τη μύτη. Τον προσπέρασε με ελαφρύ τροχασμό μια γαζέλα, όλο χάρη. Μα αυτό που τον καθήλωσε ήτανε η πλούσια ξανθιά αλογοουρά της. Καρφώθηκαν τα μάτια του στη ρυθμική κίνησή της δεξιά αριστερά σε κάθε της διασκελισμό. Σαν εκκρεμές και σαν μετρονόμος και έδινε ρυθμό στο βηματισμό του. Την κοίταγε σχεδόν υπνωτισμένος και την ακολουθούσε. Τα χρόνια του όμως δεν του επέτρεπαν ν’ ανοίξει το βήμα πιο πολύ. Έτσι όλο απομακρυνότανε η λυγερή γαζέλα και μίκραινε αργά αλλά σταθερά η αλογοουρά εκκρεμές και έσβηνε απ’ τη ματιά του. Τα νιάτα έχουνε το χρόνο με το μέρος τους, σκέφτηκε, και τον καθυποτάσσουνε στο γρήγορο και δυνατό τους τέμπο. Αυτός το μόνο που μπορεί να κάνει είναι να τα θαυμάζει καθώς τον προσπερνούν, με μια υποψία ζήλειας κάτω απ’ το θαυμασμό του
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: