Φρέσκα

Ένα συμπαντικό στιγμιότυπο χαμένο στην πόλη

της Αλεξάνδρας Λαπροπούλου

 

Παρότι δεν πιστεύω πως το κείμενο που ακολουθεί, χρειάζεται πρόλογο, καθώς προορίζεται γι αυτούς που θα δουν κάτι από την δική τους ιστορία μέσα σε αυτό, μου ζητήθηκε και το κάνω…
Εξομολόγηση – Άλγος – Εσωτερικός μονόλογος – Κραυγή – Δράμα – Διάλογος ψυχής – Παραλήρημα – Ανίχνευση ορίων – Πυρετική ψυχή – Εγκατάλειψη – Πόθος
Όποιος και αν είναι ο τρόπος που επιλέγει  κάποιος  να εκφραστεί, και να ισορροπήσει στις ακροβασίες των αντιφάσεών του, το κίνητρο πάντα είναι να αφηγηθεί, γιατί η αφήγηση είναι μια αγόρευση, μια νόμιμη άμυνα. Είναι διαχείριση της προσωπικής ιστορίας του. Θα μπορούσαμε να ζούμε χωρίς ιστορίες? Είτε αυτές μας βασανίζουν είτε μας ανακουφίζουν? Οι διηγήσεις καλύπτουν το κενό μεταξύ των ανθρώπων και εγκαθιστούν σχέσεις….. Γι αυτή τη σχέση λοιπόν και το κείμενο…

 

………απέραντες στρατιές νικητών και μισό σαπισμένο μήλο….

Συμφωνία αρ. Ι – Τάσος Λειβαδίτης

 

ΟΛΟΙ ΚΑΙ ΜΟΝΟΣ (ΓΙΑΝΝΗΣ ΓΑΙΤΗΣ)

 

Σήμερα, θα τολμήσω να βγω από το σπίτι.

Το νιώθω πως είναι η τυχερή μου μέρα.

Θέλω να μπορώ να επιθυμώ.

Θέλω να μάθω επιτέλους τι ψάχνω με τόσο πόνο.

Μόνη μου.

Να περιπλανηθώ στους δρόμους αυτής της πόλης.

Λες να τα καταφέρω;

«Εσείς Κύριε τι θα κάνατε στη θέση μου;»

«Μπορείτε τουλάχιστον να με καταλάβετε;»

 

«Συγχαρητήρια κυρία μου, μόλις αποκτήσατε ένα πανέμορφο και υγιές κοριτσάκι. Το ακούτε τι χαριτωμένα που κλαίει; Και τι όμορφο! Θα είναι πολύ τυχερό!»

 

Στο γραμματοκιβώτιο, στοιβάζονται ετοιμοθάνατες επιστολές.

Έτοιμα δάνεια, έτοιμα φαγητά, έτοιμοι έρωτες, εκπτωτικά κουπόνια…

«Διαλέγουμε πριν από σας για σας»

Βιβλία, ρούχα, ξένες γλώσσες, γυμναστήρια, πόρνες, συλλογές κάθε είδους.

« Ότι και να επιθυμήσετε, το έχουμε»

«Προσφέρουμε και έκπτωση. Μόνο για σας»

Τις πήρα μαζί μου και τις πέταξα στα σκουπίδια.

Στο κεφάλι μου σφυροκοπούν οι τελευταίες προσταγές που άκουσα στην τηλεόραση.

 

«Και εσύ ακόμα σκέφτεσαι αν σε συμφέρει;»

«Να είστε εκεί!»

«Μια μοναδική προσφορά!»

«Ένα για σένα, ένα για μένα. Ένα για σένα, ένα για μένα.»

 

Είναι δίκαιη μοιρασιά αυτή;

Ποιος είσαι εσύ;

Ποια είμαι εγώ;

Πόσο ανάγκη έχεις το ένα εσύ;

Πόσο ανάγκη έχω το ένα εγώ;

Ποιος μετράει;

Ποιος αποφασίζει;

Το σκέφτηκε κανείς αυτό;

 

Όλοι πάντα μου έλεγαν, ότι υπάρχει ένας θησαυρός, που με περιμένει.

Εξάλλου είχα γεννηθεί τυχερή.

Ουάου!

«Μόνο για μένα;»

«Ναι! Μόνο για σένα!»

Ξεκίνησα λοιπόν. Όταν έφτασα εκεί αποκαλύφθηκε το όλον…

Το γιορτινό τραπέζι είναι πλούσιο.

Φαγητά, γλυκά, φρούτα, ποτά.

Αλλά…, χωρίς ανθρώπους.

ΧΩΡΙΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ!!!

Ανδρείκελα κάθονται στις καρέκλες.

Μούμιες με γάζες στα μάτια και το στόμα.

Ζόμπι

Ακίνητα!

Αμίλητα!

Παγωμένα!

 

Μήπως υπάρχει κάποια διαφήμιση που να μας δίνει λύση;

«Αυτή είναι η ζωή!»

«Απόλαυσε υπεύθυνα! Και μη σε νοιάζει τίποτα! »

«Οι ευχές σου θα γίνουν πραγματικότητα!»

 

Είναι τρομακτικό, το πόσο μόνη νιώθω τα Χριστούγεννα.

Παντού φώτα. Όλη η πόλη λαμποκοπά και γιορτάζει.

Είναι δυνατόν, όλοι οι άλλοι να είναι ευτυχισμένοι, εκτός από εμένα;

ΓΑΙΤΗΣ

 

Μπήκα μέσα στο πλήθος και άρχισα να ψάχνω.

Πολύβουο το πλήθος!!!

«Έχουμε σημαντικά πράγματα να πούμε!»

«Η δύναμη δεν κρύβεται!»

«Εσύ ποια είσαι;»

«Τι προσφέρεις;»

 

Απαντώ και ψάχνω.

Κοινωνική πραγματικότητα.

Είμαι και εγώ σημαντική.

Ένα συμπαντικό στιγμιότυπο.

Προσφέρω πολλά.

Πιστέψτε με.

«Με ακούτε;»

«ΜΕ ΑΚΟΥΕΙ ΚΑΝΕΙΣ;»

 

Έχω να στολίσω δέντρο πέντε χρόνια.

Φαίνεται πως ακριβώς τότε, έθαψα το παιδί μέσα μου.

 

Ψάχνω, ψάχνω, ψάχνω.

Φωνάζω, φωνάζω, φωνάζω.

«Καλημέρα σας κύριε»

«Μπορείτε να με βοηθήσετε; Έχω χαθεί. Ψάχνω …»

«Κύριε… Κύριε… μη φεύγετε σας παρακαλώ… είμαι μόνη… »

 

Τις Κυριακές με πιάνει μια μελαγχολία που δεν μπορώ να εξηγήσω.

Εσάς σας έχει τύχει ποτέ;

 

«Κύριε, δεν θα σας ενοχλήσω πολλή ώρα…»

«Θέλω απλώς να με βοηθήσετε…»

 

Μερικές φορές θέλω να πετάξω.

Όταν ήμουν παιδί πέταγα στα όνειρά μου.

Η πτήση ξεκίναγε από το διάδρομο του σπιτιού μου.

Στην αρχή πέταγα πάνω από την πόλη.

Μετά πήγαινα παντού.

Ελεύθερη!

Και ύστερα μια μέρα σταμάτησε το όνειρο.

Ξαφνικά… Ίσως να ήταν τότε που πέθανε εκείνο το παιδί μέσα μου. Το θυμάμαι πολύ αμυδρά… Αμυδρά θυμάμαι και τις περιπέτειές του σε τούτη την πόλη….

 

Υπάρχει θεός; επίκληση θα κάνω για τις πτήσεις των ονείρων και τα Χριστούγεννα;

 

«Συγχαρητήρια! Κερδίσατε!»

«Είστε η υπέρ τυχερή της κλήρωσης!»

 

«Τι κέρδισα κύριε;»

Πείτε μου.

Το ξέρω πως είμαι τυχερή.

Είναι από τότε που γεννήθηκα, μου το έχουν πει στα αλήθεια…

Αλλά, τι κέρδισα;

Μήπως είναι αυτό που ψάχνω;

«Κύριε…»

 

«Πρόσεξε που πατάς!»

«Αυτό θα σε κάνει πιο όμορφη!»

«Αναλαμβάνουμε τα πάντα για σας!»

«Δεν έχετε να φοβηθείτε τίποτα!»

 

APOTHEOSIS OF WAR (VERESHCHAGIN)

 

Και αυτό το πεζοδρόμιο γλιστράει

Και είναι στενό

Και όλοι με σπρώχνουν

Και είναι αφιλόξενη αυτή η πόλη

Και κάνει κρύο

Και τα χέρια μου τρέμουν

Και η καρδιά μου είναι ραγισμένη

 

«Κύριε…, κύριε…, βοηθήστε με.»

«Έχω χάσει το δρόμο μου»

«Θέλω να γυρίσω πίσω στο σπίτι μου».

«Βεβαίως μικρή μου.

Έλα θα σε πάω εγώ.

Είναι πολύ επικίνδυνα έξω.

Πως βρέθηκες εδώ;»

 

«Συγχωρέστε με… Κύριε……»

Advertisements
Αρέσει σε %d bloggers: