Φρέσκα

Στο Μπραχάμι μιας άλλης εποχής – 1968 και…μπάτε μέσα!

Με αφορμή την προβολή της ταινίας 1968 που πρόκειται να κάνει πρεμιέρα στις 25/1, αναδημοσιεύουμε ένα παλιότερο κείμενο του αξέχαστου Φευγάτου, που αναφέρεται στην ημέρα του αγώνα μπάσκετ μεταξύ ΑΕΚ και ΣΛΑΒΙΑ ΠΡΑΓΑΣ που διεξήχθη στο Καλλιμάρμαρο και στη συμμετοχή νεαρών Μπραχαμιωτών.
Για την ιστορία, αναφέρουμε ότι εκείνη η νύχτα αποτέλεσε σημείο αναφοράς όλων των ομάδων και των επιτυχιών που ακολούθησαν στο μπάσκετ σε διασυλλογικό επίπεδο.
Το Καλλιμάρμαρο επιλέχθηκε να φιλοξενήσει τον τελικό της 4ης Απριλίου του 1968… Η Αθήνα δεν διέθετε κατάλληλο κλειστό, παρά μόνο το ιστορικό γήπεδο του Σπόρτιγκ το οποίο πάντως ήταν πολύ μικρό.
Τον τελικό παρακολούθησαν περί τις 80.000 φιλάθλων, όχι μόνο φίλοι της ΑΕΚ αλλά και του αθλητισμού γενικότερα, καθώς ήταν ένα μοναδικό αθλητικό γεγονός που θα διεξαγόταν στην Ελλάδα.
Αποτέλεσε ρεκόρ Γκίνες αυτή η προσέλευση κόσμου σε αγώνα μπάσκετ.
04/04/1968 Καλλιμάρμαρο: ΑΕΚ – Σλάβια Πράγας 89-82 (47-38ημ.).
Κόντρα στην ΑΕΚ παρατάχθηκε εκείνο το απόγευμα η Σλάβια Πράγας των Ζίντεκ, Ρουσίσκα, Μίφκα, Μπάροχ, Άμερ, με μοναδικό στόχο να γράψει με τη σειρά της ιστορία.
Όμως, οι Έλληνες παίκτες του Νίκου Μήλα είχαν διαφορετική άποψη. Ο Αμερικάνος με 29 πόντους και ο Τρόντζος με άλλους 24 οδήγησαν εκ του ασφαλούς την ΑΕΚ, καθ’ όλη τη διάρκεια του αγώνα. Από την άλλη, οι 31 πόντοι του Ζίντεκ δεν ήταν αρκετοί…
AEK: Aμερικάνος 29, Tρόντζος 24, Zούπας 12, Bασιλειάδης 11, Λαρεντζάκης 6, Xρηστέας 4, Tσάβας 3.
Σλάβια Πράγας: Zίντεκ 27, Pουζίτσκα 25, Mπάροχ 12, Mίφκα 14, Tόμασεκ 4, Kονοπάτσκο, Aμερ.

 

του  Φευγάτου (Δημήτρη Οικονόμου)

Η Άνοιξη του ‘68 και το «μπάτε μέσα»!
Λένε ότι η Άνοιξη του ‘68 άλλαξε τον κόσμο ή έβαλε τα θεμέλια της αλλαγής. Όλοι μιλάνε για την άνοιξη της Πράγας και για τον Μάη του ‘68 στο Παρίσι. Στις 4 του Απρίλη του ‘68, όταν μαζευόμασταν στην πλατεία για να ξεκινήσουμε για το Στάδιο, το μόνο που ξέραμε ήταν ότι είχε μπει η άνοιξη, ότι πλησίαζε η πρώτη επέτειος της χούντας και ότι θα βλέπαμε για πρώτη φορά τελικό στο Πανευρωπαϊκό Μπάσκετ.
Ήταν για όλους μας η πρώτη φορά που βρισκόμασταν μαζί, 80.000 άτομα παρέα στον ίδιο χώρο. Με το τέλος του παιχνιδιού, μεθυσμένοι χωρίς να έχουμε πιει σταγόνα. Με εκείνο το όμορφο μεθύσι της ευτυχίας. Εκείνο που βρίσκεται δυο πόντους (ή μισό ποτήρι) πριν το χάλασμα.
Εννιά πιτσιρικάδες. Από 14 έως 18 χρονών, το κόψαμε ποδαράτοι για το Μπραχάμι, την ανοιξιάτικη νύχτα της χαράς. Τα τελευταία λεωφορεία είχαν φύγει γεμάτα, και κείνα τα χρόνια για να έχεις αυτοκίνητο στο Μπραχάμι έπρεπε να σε λένε Μαλτέζο, Μέρμηγκα ή κάτι ανάλογο.
Είχαμε λεφτά για ταξί, αλλά για ΕΝΑ μόνο και άντε να βρεις ταξί για 9 πιτσιρικάδες. Όλοι οι δρόμοι που οδηγούσαν στις συνοικίες ήταν γεμάτοι με παρέες που γύριζαν σπίτι με τα πόδια. Σιγά τώρα οι καραβανάδες της χούντας να μην σκεφτούν πως θα γυρίσει σπίτι του 80.000 κόσμος!
Ξεκινήσαμε με προορισμό την πλατεία, να βρούμε και τους υπόλοιπους, να συζητήσουμε, να θυμηθούμε τα καλάθια του Αμερικάνου, το τελευταίο λεπτό με τον Τρόντζο να έχει την ομάδα στις πλάτες του και το πώς σηκωθήκαμε όλοι όρθιοι να χειροκροτήσουμε τους ηττημένους (ο αθλητισμός είχε ακόμα ήθος τότε).
Κάποιος έβαλε την ιδέα να κάνουμε «πλάκα» στους ταξιτζήδες. Χωριστήκαμε σε δυο ομάδες, 4 και 5, και σταματούσαμε τα ταξί που είχαν αναμμένο το «ελεύθερον», λέγοντας «9 παίρνεις». Το τι γέλιο έπεσε δεν λέγεται! Είχαμε πάρει την Βουλιαγμένης. Εκεί περίπου στο ύψος του Αι Γιάννη, και αφού είχαμε ακούσει αρκετά μπινελίκια από τους ταξιτζήδες, με το που σταματά ένα ταξί και ακούγεται το «9 παίρνεις» πέφτει καπάκι φωνή (βραχνάδα 50 Σαντέ την ημέρα) «ΜΠΑΤΕ ΜΕΣΑ».

Τρελαθήκαμε!!! Κοιτούσε ο ένας τον άλλον και γελάγαμε. Μπήκαμε στο ταξί. Μια παλιά Αμερικάνικη Ντε Σότο, από αυτές που είχαν και σκαμνάκια πίσω που σηκωνόντουσαν από το πάτωμα και μετά αναδίπλωναν. Οι 5 κάθισαν στο πίσω κάθισμα (νέοι και αδύνατοι), οι 2 στα σκαμνάκια που σηκώσαμε και οι 2 μαζί με τον ταξιτζή μπροστά.
Γέλιο μέχρι δακρύων στην διαδρομή και δεύτερη δόση στην πλατεία, όταν όσοι είχαν φτάσει πριν (αυτοί που είχαν μηχανάκια ή Σόλεξ) μας έβλεπαν να βγαίνουμε 9, από ένα ταξί.
Ακόμα και σήμερα προσπαθώ να καταλάβω τι ήταν πιο δύσκολο. Να κερδίσει η ΑΕΚ ή να… μπούμε 9, σε ένα ταξί.»
Advertisements
Αρέσει σε %d bloggers: