Φρέσκα

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ

του Γιάννη Παπασταθόπουλου

Το γυμναστήριο απέναντι από το συνεργείο έχει ανοιχτά τζάμια και τη μουσική στη διαπασών. Κάθεσαι και πίνεις καφέ από χάρτινο ποτηράκι σχεδόν χαμογελαστός κι ας μη ξέρεις τίποτα απ’ όσα ακούς, αρκεί που έρχεται μια μουσική απ’ τον ουρανό.

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΑΝΝΑΣ ΚΑΡΑΚΟΝΤΗ

Η κυρία στον φούρνο ζήτησε δύο τυρόπιτες κι έναν λουκουμά. “Απλό ή πλεξούδα;” ρώτησε η πωλήτρια κ πήραν φωτιά οι διαβιβαστές του εγκεφάλου για να μεταφέρουν το μήνυμα στους νευρώνες προκειμένου να υποδεχτούν νέες ορολογίες.
Καλή μέρα σε κακές εποχές, τα παιδιά δε νοιώθουν μόνο, ξέρουν κιόλας, σήμερα είναι Παρασκευή, δεν τους το παίρνει κανείς αυτό, τρέχουν στο διάλειμμα και δεν σταματάνε, δεν προλαβαίνουν να χορτάσουν τρέξιμο πριν το κουδούνι.
Μερικά μέτρα πιο κει κάποιος ανοίγει ένα συρτάρι με απόγνωση, είναι Παρασκευή κι έχει να πληρώσει μεροκάματα, βλέμμα προς το παράθυρο ή την ανοιχτή πόρτα μήπως κάποιος από μηχανής θεός δείξει ενδιαφέρον σ’ αυτή τη μικρή προσωπική τραγωδία, μάταια όμως, όποιος μπαίνει είναι γνωστός περαστικός, αν είναι φίλος είναι και ύποπτος στο να ζητήσει λεφτά, τί καλημέρα να πεις που όλες οι μέρες μοιάζουν ίδιες, καμία ευχαρίστηση δεν έρχεται πια από τον ουρανό ή απ’ τη πόρτα, έχει παραπέσει σε κάποιο συρτάρι γραφείου σκεπασμένη από χαρτιά και κάποια κλειδιά από πόρτες που ανήκουν πλέον σε άλλους.
Ζηλεύεις το τσιγάρο στο τασάκι μπροστά σου που καίει ξεχασμένο, κάποια τρύπα θα υπάρχει και για σένα, φεύγεις χωρίς να κλειδώσεις ούτε το τσιγάρο δεν παίρνεις μαζί σου.
Μέρες που μυρίζουν καλοκαίρι.

πηγή: http://thesosimpleproject.wordpress.com

Advertisements
Αρέσει σε %d bloggers: