Φρέσκα

Αυστηρώς κατάλληλο…μόνο για τους λάτρεις του Δημοτικού τραγουδιού

Το όνομά της είναι θρύλος...Φιλιώ Πυργάκη

Η Φιλιώ Πυργάκη εδώ και δεκαετίες υπηρετεί τη δημοτική μουσική παράδοση και αποτελεί όχι μόνο σταθερή αξία, αλλά και μια συνταρακτική εμπειρία για όσους είχαν την ευκαιρία και τη χαρά να παίξουν και να συνεργαστούν μαζί της. Η ένταξή της στη δισκογραφική Κολούμπια τη δεκαετία του ’60 σφραγίζει την αρχή μιας σπουδαίας καριέρας στο δημοτικό τραγούδι, αμέτρητων συνεργασιών και ηχογραφήσεων με τους καλύτερους οργανοπαίχτες του είδους, πάνω από διακόσιους δίσκους και αμέτρητα χιλιόμετρα σε γάμους, πανηγύρια, χορούς και συναυλίες σε όλη την Ελλάδα και το εξωτερικό... Γεννήθηκα στον Ασπρόκαμπο της ορεινής Κορινθίας. Ο πατέρας μου και η μητέρα μου ήξεραν πολλά δημοτικά τραγούδια, πολλά από αυτά που λέμε επιτραπέζια. Τραγούδια της τάβλας. Από αυτούς τα έμαθα, ερασιτέχνες ήταν, δεν το έκαναν επαγγελματικά, αλλά όπου υπήρχε γλέντι, γάμος και χαρά σε όλα τα γειτονικά χωριά φώναζαν τους γονείς μου να τραγουδήσουν. Και πάντα με έπαιρναν μαζί τους. Όλα τα τραγούδια της τάβλας που λέω τα έμαθα από τον πατέρα μου, τον Σπύρο Πυργάκη. Τα χρόνια τότε ήταν σκληρά, η οικογένειά μου φτωχή ασχολούνταν με τη γεωργία και την κτηνοτροφία. Μουσική δεν είχαμε στο σπίτι, αλλά ο πατέρας μου πάντα τραγουδούσε. Θυμάμαι όταν πήγαινα να φυλάξω τα πρόβατα, η μοναδική χαρά μου ήταν να λέω τα τραγούδια που μου μάθαινε τα βράδια ο πατέρας μου...

…Μικρή, μου άρεσαν και άλλα τραγούδια, όχι μόνο τα δημοτικά. Αλλά ο Μηλιόπουλος της Κολούμπια δεν με άφησε να πω λαϊκά. «Να συνεχίσεις το δημοτικό» μου έλεγε πάντα. Χρωστάω πολλά και οφείλω μεγάλη ευγνωμοσύνη στον Κώστα Κοντογιώργο που με στήριξε και αυτός με πολύ ωραίες ηχογραφήσεις τότε. Και μέχρι σήμερα και όσο αντέχω αυτό θα κάνω. Και είμαι πολύ ευχαριστημένη, γιατί το λέει και μια παροιμία. Θα στην πω να τη μάθεις κι εσύ, Γιάννη μου: «έσπειρα και θερίζω». Και θερίζω ακόμη. Απέκτησα φίλους, πολύ καλούς, που με ακολουθούσαν όλα αυτά τα χρόνια και με ακολουθούν μέχρι τώρα…

Είμαστε λίγοι αυτοί που πατάμε στο αυθεντικό δημοτικό. Μετρημένοι. Γι’ αυτό άλλαξε με τα χρόνια. Το έχουν αλλοιώσει τώρα, δεν είναι το δημοτικό το γνήσιο που ήταν μια φορά. Κοιτάνε να το κάνουν πιο μοντέρνο. Εμένα δεν μου αρέσει το μοντέρνο. Εγώ είμαι βλάχα και βέρα βλάχα. Είναι τιμή μου μεγάλη αυτό που λέω. Οι καινούργιοι έχουν καλές φωνές, αλλά δεν το ’χουνε. Καθεμία κοπελίτσα που βγαίνει, τη δουλειά της θέλει να κάνει, να φάει ψωμάκι θέλει. Αλλά θα πρέπει να μάθει δυο πράγματα, την ιστορία των τραγουδιών αυτών. Γι’ αυτό λέω ότι είναι λίγες αυτές που βαστάνε…

Εγώ είχα πάντα τον κόσμο μαζί μου, με αγαπούσε και με σεβόταν. Δεν με ένοιαζαν οι φασαρίες. Από τα πρώτα χρόνια το ήξερα ότι θα ήταν δύσκολος ο δρόμος αυτός για μια γυναίκα, αλλά κάθε φορά που ανέβαινα να τραγουδήσω, κάθε φορά που ένιωθα στο μυαλό μου τη δύναμη της φωνής μου, τα ξεχνούσα όλα. Θα σου πω, όμως, ότι αν κάτι με επηρέασε και με πείραξε ήταν που κάποια στιγμή κάποιοι πάλεψαν να με ρίξουν κάτω. Πάλεψαν πολύ, αλλά δεν τα καταφέρανε…

Το παράπονό μου είναι ότι θέλω να μείνει το δημοτικό εκεί που ήταν κάποτε, στις καρδιές των ανθρώπων. Γι’ αυτό σου είπα, χαίρομαι όταν βλέπω τους νέους που έρχονται να με ακούσουν και μου ζητάνε τα παλιά τραγούδια και όχι τα μοντέρνα. Αυτό είναι που μου δίνει δύναμη να ζω…

Η Φιλιώ Πυργάκη εμφανίζεται το Σάββατο 19/5 στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας

Πηγή: http://www.documentonews.gr/article/filiw-pyrgakh-to-dhmotiko-tragoydi-einai-h-arxh-kai-to-telos-ths-zwhs-mas

 

Advertisements
Αρέσει σε %d bloggers: