Φρέσκα

Με αφορμή μια συνέντευξη…ένα σχόλιο για το Χάρη και τον Πάνο

του Μιχάλη Δήμα

Κυριακή 20 Μάη 2018. Διαβάζω στους imaginistes μια συνέντευξη των Κατσιμιχαίων και κάτι αμοντάριστα πλάνα ξετυλίγονται στο μυαλό μου, στιγμιότυπα από την σχέση μου μαζί τους. Τα ξενύχτια στο Ρεμούτσικο, που αφού έκλεινε το μαγαζί και είχαν μείνει μόνο οι εκλεκτοί θαμώνες, να παίρνει φωτιά η φυσαρμόνικα στα χείλια του Πάνου. Μιλάμε για εποχή Ζεστών Ποτών ακόμα, εποχή Φάνη και Ρίτας. Τυχαίες συναντήσεις στη Χαρά πότε με τον Χάρη πότε με τον Πάνο και φιλοσοφικοθεολογικές συζητήσεις.

Ένα βράδυ που πηγαίναμε σε κάποιο πάρτι και είχαμε μπει μες στο Πεζώ δεν ξέρω και εγώ πόσα άτομα. Μεταμεσονύχτιοι καφέδες στο αεροδρόμιο του Ελληνικού φυσικά τότε. Κι αν δεν με απατάει η μνήμη μου μπορεί να είχαμε φάει και αφρόγαλο, από Ομόνοια μεριά.

Μετά ήρθαν κι άλλα τραγούδια από τους επόμενους δίσκους. Η συνέλευση των ποντικών, Μάρκος και Άννα, Μη γυρίσεις, Torbeto Blues, Ερωτικό κάλεσμα, Το δωμάτιο, Της αγάπης μαχαιριά, Το υπόγειο, από τα πιο αγαπημένα μου.

Θα ήθελα ωστόσο να σταθώ σε ένα εμβληματικό κομμάτι που σαν ιθαγενή Μπραχαμιώτη με αγγίζει ιδιαίτερα. Τα σήματα μορς. Κομμάτι ροκ, μπλουζ και ρεμπέτικο ταυτόχρονα, σημάδεψε τη δύσκολη εφηβεία ίσως και ενηλικίωση μου των εικοσιεννιά. Το άκουγα πέρσι στη Νάξο μανιωδώς στο αυτοκίνητο σε ένα cd που είχα βρει σε προσφορά εφημερίδας. Και μια συνάντηση με τον Χάρη χρόνια αργότερα, αυτή τη φορά στην Αλεγρία, καταχείμωνο, πάλι λίγο πριν φύγω για τη Νάξο, να μου προτείνει το τραγούδι Μ’ αρέσουν το χειμώνα τα νησιά, σαν κατευόδιο για το γύρο των Κυκλάδων…

Advertisements
Αρέσει σε %d bloggers: