Φρέσκα

Άτιτλο και πένθιμο

του Μιχάλη Δήμα

Παρασκευή 27 Ιουλίου 2018. Το τριήμερο πένθος πέρασε. Αν πέρασε και λέω να σπάσω τη σιωπή μου. Ειλικρινά δεν θα έμπαινα στον πειρασμό να γράψω, αν με την Ανατολική Αττική δεν είχα μια ιδιαίτερη σχέση. Προκαταβολικά ζητώ συγνώμη για τις κοινοτοπίες που θα ακολουθήσουν, άλλωστε έχουν γραφεί τόσα, αλλά κάποια ανάγκη δυνατή με σπρώχνει να το κάνω.

Ανατολική Αττική λοιπόν. Μια μουντζούρα στο χάρτη. Ένα κακότεχνο τατουάζ στο μπράτσο, ή μια μαύρη κορδέλα, πένθος στο μανίκι. Τα μέρη απ’ όπου πέρναγα όταν όργωνα τα σχολεία από Αρτέμιδα μέχρι Μαραθώνα δεν υπάρχουν πια, τουλάχιστον όπως τα γνώρισα τότε. Τοπία αγαπημένα που ξεκούραζαν το βλέμμα καθώς αυτό αναπαυόταν στο βαθύ πράσινο των πεύκων, στο ασημοπράσινο των ελαιώνων, στα παλαμόσχημα φύλλα των αμπελιών. Ραφήνα, Νέα Μάκρη, Μαραθώνας, χαίρετε…

Τώρα όμως άλλα επείγουν. Προσκλητήριο νεκρών. Σεβασμός πρώτα απ’ όλα σε αυτούς που χάθηκαν. Ας μη γίνουμε τυμβωρύχοι πάνω από τις σορούς τους. Τουλάχιστον ας αναγνωριστούν απ’ τους δικούς τους, έστω και μέσω DNA. Θλιβερό και αποτρόπαιο να φεύγεις δίχως πρόσωπο, μια μάζα άμορφη το σώμα που κάποτε χαιρότανε όλο χυμούς το μάταιο ετούτο κόσμο. Και αυτοί που εγκλωβίστηκαν στο οικόπεδο, λίγα μέτρα πριν τη θάλασσα και απανθρακώθηκαν σφιχταγκαλιασμένοι, δεν ξέρω γιατί μου θύμισαν τους σαράντα μάρτυρες στην παγωμένη λίμνη. Πώς να ήταν οι τελευταίες τους στιγμές, πόση η αγωνία τους, τι προσευχές να λέγανε για να διώξουνε τις φλόγες, το φόβο, τον πόνο και το θάνατο… Σκηνές από μαρτύρια των πρώτων χριστιανών ή αιρετικών και εβραίων το μεσαίωνα επάνω στην πυρά. Αν όμως τον τελευταίο λόγο δεν τον έχει η φωτιά μπορούμε ακόμα να ελπίζουμε στο θαύμα και το μυστήριο της ζωής…

Advertisements
Αρέσει σε %d bloggers: